Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Άνθρωποι και απεργοσπάστες και άνθρωπος απάνθρωπος και συνάνθρωπος

Ότι και καλά ενδιαφέρθηκε χθες ο υφυπουργός εργασίας Νίκος Νικολόπουλος για το...δικαίωμα στην εργασία των απεργοσπαστών στην Χαλυβουργία.

Ότι ξαφνικά αυτό το δικαίωμα αναγνωρίζεται ως...δικαίωμα και όχι ως προνόμιο.

Ότι και καλά οι θιγμένοι της υπόθεσης είναι οι απεργοσπάστες που πάνε και κάνουν ντου να σπάσουν έναν απεργιακό αγώνα που έχει αποφασιστεί με δημοκρατικές διαδικασίες υπερασπίζονται στο δικαίωμα τους στην εργασία.

Ότι έχουμε όλοι συγκινηθεί που οι Χαλυβουργοί παραβιάζουν την νομιμότητα γιατί δεν εφαρμόζουν την δικαστική απόφαση που καθιστά την απεργία παράνομη και καταχρηστική(τη ίδια απόφαση που ο Μητρόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε με βαριά καρδιά-θα κλάψω απ'την συγκίνηση- να εφαρμοστεί).

Μπλα Μπλα...

Ρίξτε μου μια σφαλιάρα,που λέει κι ο Βέγγος, γιατί συγκινήθηκα.

Και ξαφνικά ως κοινωνία έχουμε πειστεί-ευτυχώς όχι όλοι - ότι

Πρώτον: Είναι λογικό ν
α απολύουν τον συνάνθρωπό σου κι εσύ να στέκεσαι με καρδιά και ψυχή πτώματος δίπλα του και να μην κάνεις τα ΠΑΝΤΑ ώστε ο άνθρωπος - ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ- δίπλα σου να έχει αύριο να φάει. Ο άνθρωπος όταν δεν γίνεται συνάνθωπος γίνεται απάνθρωπος

Δεύτερον: Ότι ξαφνικά το ελληνικό κράτος λειτουργεί στην εντέλεια και πρέπει να το υπακούμε και να το εμπιστευόμαστε. Πέρα από τ'ότι το κράτος είναι αστικό, πότε απέκτησες εμπιστοσύνη στην "Νομιμότητα" ρε φίλε; Με ΝΟΜΙΜΟ τρόπο σου κόβουνε μισθούς,συντάξεις. Νόμιμα κηρύττονται
πόλεμοι,νόμιμα πήρε την εξουσία ο Χίτλερ, νόμιμα στην Αμερική απαγορεύται να δίνεις φαγητό στους αστέγους .Α!Και ξέρεις γιατί δεν έχεις εμπιστοσύνη στο κράτος;Επειδή είναι αστικό, άσχετα αν δεν χρησιμοποιείς αυτόν τον όρο.

Νομιμότητα ή ανθρωπιά; Νομιμότητα ή επιβίωση
; Γιατί με νόμιμο τρόπο  αυτοί οι -πάνω απ'όλα συνάνθρωποί μας και μετά ανήκοντες στην ίδια τάξη- θα αμείβονται με μισθούς πείνας.  Οταν η νομιμότητα μετατρέπεται σε θεσμοθετημένο κανιβαλισμό χρέος μας είναι να γίνουμε όλοι ντεσπεράντος 

Και οι απολυμένοι;Με νόμιμο τρόπο την επαύριον θα είναι άνεργοι.Και με απάνθρωπο τρόπο οι απεργοσπάστες θα είναι συνθυπεύθυνοι στο σύνηθες έγκλημα της εργοδοσίας: στην καταδίκη στην πείνα.

Τι να κάνουμε ρε παιδιά;Υπάρχουν κάποιοι που σήμερα θέλουν να λέγονται Άνθρωποι


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος (Τάσος Λειβαδίτης)


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου