Τσιγάρα στα σούπερ μάρκετ...

Τσιγάρα στα σούπερ μάρκετ...

Σύμφωνα με ανακοίνωση στον Τύπο, η αλυσίδα σούπερ μάρκετ «Μαρινόπουλος», που έχει τα καταστήματα «Carrefour», θα διαθέτει στο εξής προς πώληση και τσιγάρα, αξιοποιώντας τις πρόσφατες νομοθετικές αλλαγές για την απελευθέρωση επιμέρους αγορών του λιανεμπορίου, όπως είναι τα προϊόντα καπνού. Στόχος της εταιρείας, όπως επισημαίνει, είναι σε διάστημα 2 μηνών να καθιερωθεί σε αυτή την αγορά με 250 καταστήματα και επί της ουσίας με τα σούπερ μάρκετ «Carrefour Μαρινόπουλος». Η ίδια ενημερώνει ότι η προμήθεια των προϊόντων καπνού θα γίνεται από τα δίκτυα χονδρικής της σχετικής αγοράς.

 

Πρώτη παρατήρηση: Η εταιρεία χρησιμοποιεί ένα νόμο που έφτιαξε η κυβέρνηση και ο οποίος όπως αποδείχνεται, είναι κομμένος και ραμμένος στα συμφέροντα των σουπερμαρκετάδων, αφού τους δίνει τη δυνατότητα να αυξήσουν τον τζίρο τους με την πώληση τσιγάρων, που μέχρι τώρα γίνονταν από τα ψιλικατζίδικα και τα περίπτερα. Τι θα γίνουν αυτά τα μικρομάγαζα; Θα πιεστούν κι άλλο, με αποτέλεσμα πολλά από αυτά να κλείσουν και οι ιδιοκτήτες τους, αυτοαπασχολούμενοι να μείνουν άνεργοι. Αρα, θα μεγαλώσει η μονοπώληση της αγοράς. Να σημειωθεί ότι στον κλάδο των σούπερ μάρκετ, η «Μαρινόπουλος» κατέχει ήδη το 18,7%.

... και οι «μικροί» στην ψάθα

Τι είχε προηγηθεί της νομοθεσίας της κυβέρνησης; Η απόφαση μεγάλων καπνοβιομηχανιών, όπως η «Philip Morris», να σταματήσει από τον ερχόμενο Ιούνη τη συνεργασία με τα πρατήρια καπνοβιομηχανικών προϊόντων των νομών Αττικής (και στον Πειραιά), Αχαΐας και Θεσσαλονίκης. Από τα 110 πρατήρια, με τα οποία συνεργάζεται έως τώρα η πολυεθνική, θα περιοριστεί σε πέντε χονδρεμπόρους. Η διακίνηση θα απαιτεί στο εξής πληρωμές τοις μετρητοίς, ενώ μέχρι σήμερα οι χονδρέμποροι αγόραζαν με πίστωση από τις βιομηχανίες και πωλούσαν με πίστωση στη λιανική. Η έλλειψη ρευστότητας θα οδηγήσει στην επιβίωση των ισχυρών (βλέπε «Μαρινόπουλος» και άλλοι) και σε νέο κύμα «λουκέτων» στη χονδρική και στη λιανική. Εκτιμάται ότι και οι άλλες βιομηχανίες («Καρέλιας»), αλλά και οι πολυεθνικές που εισάγουν τα προϊόντα τους (BAT, JTI, «Imperial») θα ακολουθήσουν αργά ή γρήγορα στον ίδιο δρόμο. Οι μεγαλύτεροι χαμένοι θα είναι οι περιπτεράδες, που μέχρι τώρα βάσιζαν στα τσιγάρα το 60% του τζίρου τους και τώρα δε θα έχουν χρήματα να προπληρώσουν για να προμηθευτούν εμπόρευμα. Αρα θα κλείσουν. Εκτιμάται ότι ούτε ένα στα πέντε περίπτερα δε θα καταφέρει να αντέξει, από τα 12.000 που λειτουργούν σήμερα, ενώ τα τελευταία χρόνια υπολογίζεται ότι 5.000 περίπτερα και ψιλικατζίδικα έχουν βάλει λουκέτο. Να τι σημαίνει για τους αυτοαπασχολούμενους η κυριαρχία των μονοπωλίων στην οικονομία. Να γιατί έχουν αντικειμενικό συμφέρον να συμμαχήσουν με την εργατική τάξη ενάντια στα μονοπώλια και την πολιτική που τα υπηρετεί, όπως τους καλεί να κάνουν το ΚΚΕ.

Πηγή Ριζοσπάστης

Η ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΩΝ ΚΚ ΣΕ ΑΣΤΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

ΚΟΜΕΠ Τεύχος 2 / 2013

της Αλέκας Παπαρήγα

Επιτρέψτε μου να εκθέσω καταρχήν την πείρα του ΚΚΕ από τη συμμετοχή του σε αστικές κυβερνήσεις, μια πείρα που είναι ακόμα πιο πλούσια όσον αφορά την Ευρώπη γενικότερα. Δεν πρόκειται για πολύ ειδικές περιπτώσεις, αλλά για γεγονότα και αποτε­λέσματα που προσφέρουν γενικευμένα συμπεράσματα και επιβεβαιώ­νουν ένα ζήτημα: ότι την εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, το ΚΚ δεν έχει κανένα λόγο να αναλαμβάνει ευθύνες σε αστική κυβέρνηση ή γενικότερα σε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης. Για όσο διάστημα η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της δεν έχουν την εξουσία στα χέρια τους, το ΚΚ πρέπει να είναι δύναμη αντιπολίτευσης και από αυτή τη θέση να πραγματοποιήσει τον πρωτοπόρο ρόλο του στο κίνημα, αξιοποιώντας βεβαίως όλες τις μορφές πάλης – και το αστικό κοινοβούλιο.

Η συμμετοχή σε μια αστική κυβέρνηση συνιστά λάθος που δεν διορ­θώνεται εύκολα και μπορεί να αποδειχθεί ανεπανόρθωτο.

Η πρώτη πείρα που αποκτήθηκε αφορά στη συμμετοχή του ΚΚΕ στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τη γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή. Ενας αστός πολιτι­κός, ο Γεώργιος Παπανδρέου (πατέρας και παππούς δύο κατοπινών πρωθυπουργών της Ελλάδας, ηγετών της σοσιαλδημοκρατίας) πήρε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, κατόπιν επιλογής του από το βασιλιά και την Αγγλία, δίπλα στην οποία είχε συνταχθεί προ πολλού η αστι­κή τάξη της χώρας. Επιλέχθηκε το πρόσωπο αυτό γιατί απολάμβανε της απόλυτης εμπιστοσύνης τους, θεωρούσαν ότι με πολιτικές δολοπλοκίες και μηχανορραφίες θα αντιμετώπιζε το μεταπολεμικό συσχετισμό δυνάμεων που ήταν υπέρ του ΚΚΕ και των αγωνιστών πατριωτών της ελ­ληνικής εθνικής αντίστασης και θα οδηγούσε σε αστική σταθερότητα. Η εξέλιξη αυτή άρχισε να δρομολογείται από τον Απρίλη του 1944, πριν την απελευθέρωση της Ελλάδας. Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε μείνει συνειδητά μακριά από τον αγώνα του ελληνικού λαού κατά της ξενικής κατοχής, είχε αρνηθεί επίμονα τις προτάσεις του ΚΚΕ και του ΕΑΜ για ενότητα και συμμετοχή στην Αντίσταση. Από το 1943 είχε αποστείλει υπομνήματα στη βρετανική κυβέρνηση, με τα οποία συντάσσονταν στο πλευρό της και βεβαίως κατά της ένοπλης εθνικής αντίστασης που κα­θοδηγούσε το ΚΚΕ, με σκοπό να κόψει τη λαϊκή νίκη στο νήμα, πράγ­μα που έγινε. Η εντολή για το σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης στη­ρίχθηκε και στον απαράδεκτο συμβιβασμό που έκανε το ΚΚΕ – το ηρω­ικό κόμμα της αντίστασης, ο αιμοδότης και καθοδηγητής της – και η ηγε­σία της Εθνικής Αντίστασης όταν – πριν λήξει ο πόλεμος, στα μέσα του Απρίλη του 1944, ήρθε σε συμφωνία για τη δημιουργία ενιαίας κυβέρ­νησης με αστικές πολιτικές δυνάμεις και με ρυθμιστή το Βρετανικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Η αντιπροσωπεία που πήγε στο Κάι­ρο της Αιγύπτου για τη συμφωνία δέχτηκε να συμμετάσχει το ΕΑΜ, το ΚΚΕ στη μεταπολεμική κυβέρνηση. Η συμφωνία παραβίαζε το συσχε­τισμό δυνάμεων και τις αρχές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, ο οποίος από την πρώτη στιγμή έθετε το ζήτημα της έκβασης του αγώνα προς τη λαϊκή δημοκρατία.

Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ χαρακτήρισε απαράδεκτες τις υποχωρήσεις της αντιπροσωπείας, η οποία δεν τήρησε τις σχετικές κατευθύνσεις, όμως η προσωρινή κυβέρνηση που είχε σχηματιστεί μέσα στην Ελλά­δα, που εξέφραζε και τη συμμαχία του ΚΚΕ, θεώρησε αναγκαία τη συμ­φωνία. Ακολούθησαν άκαρπες προσπάθειες για τη βελτίωση της συμ­φωνίας και τελικά η ΚΕ του ΚΚΕ που συγκλήθηκε στις 2-3 Αυγούστου του 1944 την ενέκρινε. Η συγκατάθεση της ΚΕ του ΚΚΕ οδήγησε στη συμμετοχή στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου με το επιχείρημα ότι: Η μη συμμετοχή θα ενίσχυε τις ακραίες μερίδες που επεδίωκαν να ματαιώσουν την ενότητα και να επιβάλουν αντιλαϊκό καθεστώς με πρόκληση ανοικτού εμφύλιου πολέμου. Το ΚΚΕ πρόταξε ως κύρια επιδίω­ξη να παρεμποδιστούν οι δικτατορικές τρομοκρατικές τάσεις, να επιτευχθεί η διάσπαση των δυνάμεων που έχουν φασιστικές αντιλαϊκές τάσεις. Η υπογραφή της συμφωνίας έδωσε αντικειμενικά τη δυνατότητα στούς Αγγλους ιμπεριαλιστές να προωθήσουν με επιτυχία τα σχέδια τους να τσακίσουν το κίνημα της εθνικής αντίστασης και να στηρίξουν ένοπλα το δολοφονικό όργιο κατά του ΚΚΕ. Η μια υποχώρηση έφερε την άλλη, νέες συμφωνίες που έδωσαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν τα αστικά κόμματα στον κυβερνητικό μηχανισμό και νά αναστηλώσουν κλονισμένους μηχανισμούς της αστικής εξουσίας, όπως τον “εθνικό” στρατό, μια διαδικασία που κράτησε αρκετά χρόνια κι έδωσε τη δυνατότητα στην αστική τάξη – που δεν είχε τότε λαϊκά ερείσματα – να διαμορφώσει ένα πολιτικό κομματικό σύστημα ικανό να ανατρέψει άμεσα τον υπέρ του λαού συσχετισμό δυνάμεων.

Βεβαίως η λαθεμένη πολιτική του Κόμματος, η συμμετοχή στη μεταπολεμική αστική κυβέρνηση, δεν ήταν λάθος της στιγμής. Η εκτίμηση που κάνουμε σήμερα ως ΚΚΕ αφορά τη στρατηγική του Κόμματος που δεν είχε την πρόβλεψη και τη σταθερότητα να συνδέσει τον πόλεμο κα­τά του κατακτητή με την πάλη για την εξουσία. Η καθοδήγηση του ΚΚΕ και η ηγεσία του κινήματος της Εθνικής Αντίστασης δεν είχαν καν την πρόβλεψη, δεν είδαν τον κίνδυνο που αντιπροσώπευαν για τον ελληνικό λαό οι αστικές δυνάμεις της χώρας, έστω και αν ήταν αποδιοργανωμένες, σε συνδυασμό με τις επιδιώξεις της Αγγλίας σε βάρος του κινήματος στη χώρα μας. Δεν είδαν δηλαδή σωστά το στρατηγικό ζήτημα και δεν έκαναν προετοιμασία γι’ αυτό.

Τη δεκαετία του 1950, το ΚΚΕ έκανε δημόσια αυτοκριτική τοποθέτηση για τους απαράδεκτους συμβιβασμούς, αντιστάθηκε στην αντικομμουνιστική τρομοκρατία που δεν ήταν μόνο ιδεολογική αλλά συνδιάστηκε με διώξεις, εκτελέσεις, δολοφονικές ενέργειες με απώλειες κομμουνιστικών δυνάμεων. Οι δολοφονικές διώξεις κατά του ΚΚΕ οδήγησαν στη συγκρότηση του ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ στον τρίχρονο εμφύλιο που αποτέλεσε και αποτελεί ως σήμερα την κορυφαία μορφή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, που άφησε σημαντικές παρακαταθήκες, ανεξάρτητα από την ήττα που ήρθε ως αποτέλεσμα του αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων και της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης.

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ δεν εκτίμησε σωστά τις εξελίξεις λίγο πριν και μετά τον πόλεμο ως απόρροια προβλημάτων στη στρατηγική του, το γε­γονός ότι δεν εκτίμησε ως όφειλε τις προθέσεις των Αγγλων ιμπεριαλι­στών, αυτό δεν αναιρεί την αναντικατάστατη προσφορά του στα χρόνια της εθνικής αντίστασης, στην απελευθέρωση της Ελλάδας.

Μεταπολεμικά στην Ευρώπη υπάρχει μόνο αρνητική εμπειρία από τη συμμετοχή ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις, που συνήθως γίνονται είτε κά­τω από την πίεση αντικειμενικών παραγόντων και συνθηκών είτε ως αποτέλεσμα κοινοβουλευτικών αυταπατών και πάνω απ’ όλα κάτω από την επίδραση και κυριαρχία οπορτουνιστικών αντιλήψεων και πρακτι­κών. Τα κομμουνιστικά κόμματα στη Γαλλία και την Ιταλία μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως και πριν λίγα χρόνια πήραν μέρος σε αστικές κυβερνήσεις. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα που να επιβεβαιώνει ότι χάρις στη συμμετοχή τους άλλαξε ριζικά η ζωή των λαών ή ότι κατάφε­ραν να ανακόψουν το συμβιβασμό, την πολιτική γραμμή της σοσιαλ­δημοκρατίας. Υστερα από κάθε τέτοια συμμετοχή τα ΚΚ έχαναν δυνά­μεις προς τη σοσιαλδημοκρατία, αδυνάτιζαν γιατί ακριβώς αναδει­κνύονταν συνυπεύθυνα, αλλά και γιατί μια τέτοια συνεργασία ασκεί μεγαλύτερη πίεση πάνω στα ΚΚ απ’ ό,τι τα ίδια μπορούν να ασκήσουν πά­νω στη σοσιαλδημοκρατία.

Το ΚΚΕ διαθέτει και σύγχρονη εμπειρία από ένα είδος ιδιόμορφης συμμετοχής σε δύο διαδοχικές κυβερνήσεις το 1989 -1990, στην πρώτη περίπτωση με το φιλελεύθερο κόμμα (ΝΔ) και στη δεύτερη και με τη σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ). Η συμμετοχή στην κυβέρνηση έγινε για πολύ ειδικούς λόγους, καθώς ήταν αδύνατος ο σχηματισμός κυβέρνη­σης ύστερα από εκλογές, σύμφωνα δε με το νόμο έπρεπε να μεσολαβή­σει ένα μικρό χρονικό διάστημα ως την επόμενη εκλογική αναμέτρηση για να μην παραγραφεί ένα πολιτικό σκάνδαλο που επικεφαλής -σύμ­φωνα με το κατηγορητήριο – αναφέρονταν ο σοσιαλδημοκράτης πρω­θυπουργός. Το Κόμμα μας από τη φύση των δύο αυτών κυβερνήσεων – που ήταν μεταβατικές ως τις επόμενες εκλογές – δεν υποχρεώθηκε σε επιζήμιες υποχωρήσεις αν και ένα μέρος του λαού – καθοδηγημένο από τη σοσιαλδημοκρατία – απέδωσε στο κόμμα πολιτική ανίερης συμμαχίας. Είχαμε ζημιά σε ψήφους, το κυριότερο όμως δεν ήταν αυτό το γε­γονός, όσο το ότι αναπτύχθηκε (σε μια περίοδο που ο οπορτουνισμός εί­χε σηκώσει κεφάλι μέσα στο κόμμα) η αντίληψη ότι δεν είναι θέμα αρχής η συμμετοχή του κόμματος σε μια αστική κυβέρνηση. Ακόμα όμως χειρότερο ήταν η διάδοση της αντίληψης ότι σε κάποια πολύ κορυφαία στιγμή, που το αστικό πολιτικό σύστημα συναντά εμπόδια, το ΚΚΕ πρέ­πει να παραμερίσει τη στρατηγική του και να στηρίξει το σχηματισμό κυβέρνησης στη λογική του λεγόμενου μίνιμουμ προγράμματος, που στην πραγματικότητα σε όλες τις περιπτώσεις δεν προκαλεί ρήγματα στο αστικό πολιτικό σύστημα, αντίθετα του παρέχει τη δυνατότητα να ανασυντάξει τις δυνάμεις του.

Πρόσφατα, στα μέσα του 2012, ασκήθηκε στο ΚΚΕ μεγάλη πίεση προκειμένου να υιοθετήσει την επιλογή συμμετοχής σε μια κυβέρνηση της «αριστεράς», όπως ονομάστηκε, με δυνάμεις του οπορτουνισμού που απότομα πήραν μεγάλη κοινοβουλευτική δύναμη, ως αποτέλεσμα αποδιάρθρωσης της σοσιαλδημοκρατίας σε συνθήκες ανερχόμενης φτώχειας, εξ αιτίας της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που ξέσπα­σε στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη. Η απότομη κοινοβουλευτική άνο­δος του οπορτουνισμού δεν έγινε αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας, αλλά σε συνδυασμό με την καθοδηγη­μένη – από μεγάλο αριθμό στελεχών της σοσιαλδημοκρατίας και των μη­χανισμών της – μαζική μεταφορά ψήφων. Στη μετακίνηση δυνάμεων προς τον οπορτουνισμό συνέβαλαν και τμήματα της αστικής τάξης που έβλεπαν ότι είναι ανάγκη να διαμορφωθεί – έστω προσωρινά – ένας άλ­λος πόλος στη θέση της σοσιαλδημοκρατίας, πριν οι εργατικές, λαϊκές μάζες τραβήξουν σε πραγματική ριζοσπαστικοποίηση.

Είχαμε σοβαρές εκλογικές απώλειες, λόγω της άρνησης να στηρίξου­με μια τέτοια κυβέρνηση και μάλιστα να πάρουμε μέρος. Χάσαμε το 50% των ψήφων, είτε γιατί ένα μέρος πήγε προς το οπορτουνιστικό κόμ­μα είτε γιατί κυρίως προτίμησε την αποχή.

Αυτή η εξέλιξη δεν μας φόβισε, όσο και αν προκάλεσε απογοήτευση και σίγουρα ορισμένα πολιτικά τραύματα στο εκλογικό σώμα. Είναι πε­ποίθηση μας ότι η στάση μας αυτή σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί η μοι­ρολατρία, ο συμβιβασμός, η απογοήτευση, αποτελεί θετική παρακατα­θήκη για το λαό, αλλά και για το ίδιο το κόμμα. Αν δεν αντέχαμε την πίε­ση, θα μπαίναμε σε ένα δρόμο ολισθηρό και ανεπίστρεπτο. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχει ελπίδα αυτοσυγκράτησης στον κατήφορο.

Ταυτόχρονα πήραμε και ένα καλό μάθημα που πρέπει να το αξιοποι­ήσουμε. Δεν φτάνει να έχεις επεξεργασμένη σωστή στρατηγική, βεβαίως αυτό σήμερα είναι βασική προϋπόθεση. Ομως δεν χρειάζεται καμία επανάπαυση: Για να ασκήσει επίδραση αυτή η στρατηγική, να επηρεά­σει όσο γίνεται ένα σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης, απαιτείται η κατάκτηση της μέγιστης ικανότητας. Πάνω απ’ όλα να μη χαλαρώνει το Κόμμα στη συστηματική δουλειά για τη συσπείρωση δυνάμεων στον τόπο εργασίας, στον κλάδο, στην κομματική οικοδόμηση στην εργατι­κή τάξη, στην προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τά­ξης με τα φτωχά τμήματα του πολυάριθμου στην Ελλάδα ενδιάμεσου στρώματος των αυτοαπασχολούμενων.

Αν και έχουμε εμπειρία στην ιδεολογική διαπάλη, ωστόσο δεν παλέ­ψαμε όσο έπρεπε εδώ και χρόνια τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες που υπήρχαν σε φίλους και οπαδούς, ακόμα και σε ένα μέρος μελών του Κόμματος που δεν έχουν μακρόχρονη πείρα και απαιτούμενη ιδεολογι­κοπολιτική θωράκιση. Ο κύριος φορέας αυτών των αυταπατών είναι το ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα και τα κόμματα του, η δεξαμενή μι­κροαστικών στρωμάτων, η δράση της εργατικής αριστοκρατίας που αποτελούν την κοινωνική ρίζα του δεξιού και «αριστερού» οπορτουνι­σμού μέσα στο εργατικό κίνημα.

Σε συνθήκες απότομης επιδείνωσης της ζωής του λαού κι ενώ το ερ­γατικό κίνημα – παρά τους σημαντικούς αγώνες με ευρύτερη απήχηση στην Ευρώπη – βρίσκεται ακόμα πολύ πίσω σε οργάνωση και σε κατεύ­θυνση, η αστική τάξη καταφέρνει – παρά τα δικά της αδιέξοδα, τις δικές της δυσκολίες να διαχειριστεί την κρίση και να πετύχει γρήγορη καπι­ταλιστική ανάκαμψη – να διατηρεί τη σταθερότητα της εξουσίας της. Μπορεί να μεγαλώνει η αγανάκτηση και η οργή και ταυτόχρονα, σε τέ­τοιες συνθήκες, να καθυστερεί η ταξική συνείδηση. Σε τέτοιες συνθή­κες δημιουργούνται προϋποθέσεις και ριζοσπαστικοποίησης αλλά και αναδίπλωσης, μείωσης των απαιτήσεων. Αυτό το δεύτερο ρεύμα προς το παρόν είναι ισχυρό, ενώ η ριζοσπαστικοποίηση σημειώνεται μεν, αλ­λά με αργούς ρυθμούς και με ταλαντεύσεις.

Σε αυτές τις συνθήκες ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης συνεργασίας, με εγγύηση μάλιστα το κύρος του ΚΚΕ, φάνταζε ως κάτι καλό ή έστω μικρότερο κακό.

Σήμερα το ΚΚΕ επιβεβαιώνεται στις εκτιμήσεις και προβλέψεις του. Η αστική διακυβέρνηση προσαρμόστηκε σε νέα μορφή, αυτή της συ­νεργασίας αστικών κομμάτων – παρά τις αντιθέσεις τους. Ξεκίνησαν απόπειρες και σχεδιασμοί για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, στοιχείο της οποίας είναι και η αναστήλωση της σύγχρο­νης σοσιαλδημοκρατίας μέσω του οπορτουνιστικού ΣΥΡΙΖΑ που η ρα­χοκοκαλιά του προέρχεται από διάσπαση του ΚΚΕ και συμπληρώνεται από σοσιαλδημοκρατικές, τροτσκιστικές, αναρχικές δυνάμεις. Σήμερα στην Ελλάδα στη θέση του δίπολου ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπάρχει το δίπολο ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, ως μια μεταβατική περίοδος για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος.

Οι πολιτικές αντιθέσεις ανάμεσα στη φιλελεύθερη και στη ρεφορμι­στική – οπορτουνιστική πολιτική κινούνται, παρά τις επί μέρους διαφο­ρές, σε ανοικτή φιλομονοπωλιακή κατεύθυνση, με κοινό χαρακτηρι­στικό την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας που συνοδεύεται από μεγάλη ανεργία, σχετική και απόλυτη φτώχεια, φέρνει μέσα της από την πρώτη στιγμή το σπέρμα ενός νέου κύκλου κρίσης πιο βαθιάς από την τωρινή. Μετεκλογικά ο οπορτουνισμός πραγματοποίησε μια ολο­φάνερη πιο μεγάλη δεξιά στροφή στο πρόγραμμα και τα συνθήματα του, αφού γνωρίζει ότι υπάρχει πιθανότητα να κυβερνήσει.

Οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στο φιλελεύθερο και κεϋνσιανό μοντέλο διαχείρισης είναι απολύτως δοκιμασμένες σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Η εναλλαγή τόσο του φιλελεύθερου όσο και του κεϋνσιανού μοντέ­λου διαχείρισης έφεραν σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα κύκλους οι­κονομικής κρίσης, όξυναν τις ενδοαστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οδήγησαν σε δύο παγκόσμιους πολέμους.

Ο οπορτουνισμός κατά την περίοδο του 1989-1991, σε συνθήκες αντεπανάστασης, αρνήθηκε το μαρξισμό – λενινισμό. Χειροκρότησε τη νίκη της αντεπανάστασης και μάλιστα βροντοφώναζε ότι η ανθρωπό­τητα μπαίνει στο δρόμο της δημοκρατίας, της ειρήνης. Σήμερα που ο καπιταλισμός έχει απογυμνωθεί στα μάτια των λαών, που η ΕΕ έχει δια­ψεύσει εκατομμύρια εργάτες και εργάτριες στην Ευρώπη, οι οπορτουνιστές εμφανίζονται ως τιμητές του ΚΚΕ και της άρνησης να συμμετά­σχει στην κυβέρνηση, επικαλούμενοι ότι είμαστε αρνητές της λενινι­στικής διδασκαλίας, των κατευθύνσεων της Κομμουνιστικής Διεθνούς κλπ.

Ανοίγοντας εδώ μια παρένθεση, πρέπει να τονίσουμε ότι το Κόμμα μας, μελετώντας την Ιστορία του και την Ιστορία του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, στέκεται κριτικά και αντλεί συμπεράσματα από παλαιότερες λαθεμένες προσεγγίσεις. Έτσι στην Απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ εκτιμήσαμε π.χ. πως το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και η θέση του για «ποικιλία μορφών μετάβα­σης στο σοσιαλισμό, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις», η γραμμή της «ειρηνικής συνύπαρξης» συνδέθηκε και με τη δυνατότητα του κοινο­βουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό στην Ευρώπη, στρατηγική που προϋπήρχε σε ορισμένα και επικράτησε στα περισσότερα ΚΚ. Η θέση αυτή αποτελούσε ουσιαστικά αναθεώρηση των συμπερασμάτων από την επαναστατική σοβιετική εμπειρία και συνιστούσε μεταρρυθμι­στική σοσιαλδημοκρατική στρατηγική.

Οι αντιθέσεις μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών, που βεβαίως περι­είχαν και το στοιχείο της εξάρτησης όπως συμβαίνει στην ιμπεριαλι­στική πυραμίδα, δεν αναλύθηκαν σωστά. Επικράτησε η λαθεμένη εκτί­μηση ότι υπήρχε «σχέση υποτέλειας και εξάρτησης» κάθε καπιταλιστι­κής χώρας από τις ΗΠΑ. Υιοθετήθηκε η στρατηγική της «αντιμονοπω­λιακής διακυβέρνησης», μια μορφή σταδίου ανάμεσα στον καπιταλι­σμό και το σοσιαλισμό, που θα έλυνε προβλήματα «εξάρτησης» από τις ΗΠΑ. Ετσι ΚΚ επέλεξαν πολιτική συμμαχιών και με δυνάμεις της αστι­κής τάξης, αυτές που χαρακτηρίστηκαν ως «εθνικώς σκεπτόμενες», σε διάκριση από τις λεγόμενες «ξενόδουλες».

Επίσης η στάση πολλών ΚΚ απέναντι στη σοσιαλδημοκρατία εντασ­σόταν σε αυτή τη στρατηγική. Κυριάρχησε στα ΚΚ η λαθεμένη εκτί­μηση για διαχωρισμό της σοσιαλδημοκρατίας σε «δεξιά» και «αριστε­ρή» πτέρυγα, αδυνατίζοντας εξαιρετικά το ιδεολογικό μέτωπο εναντίον της. Στο όνομα της ενότητας της εργατικής τάξης (που απόβλεπε και στη δημιουργία κοινών κυβερνήσεων με τη σοσιαλδημοκρατία ή τμήμα της), τα ΚΚ προέβησαν σε σοβαρές ιδεολογικές και πολιτικές υποχω­ρήσεις, ενώ οι διακηρύξεις ενότητας από την πλευρά της σοσιαλδημοκρατίας δεν απέβλεπαν στην ανατροπή του καπιταλιστικού συστήμα­τος, αλλά στην απόσπαση της εργατικής τάξης από την επιρροή των κομμουνιστικών ιδεών και την ταξική αλλοτρίωση της.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι και το δικό μας Κόμμα, το ΚΚΕ, για με­γάλο χρονικό διάστημα ήταν στραμμένο σε ανάλογες στρατηγικές προ­σεγγίσεις, που ιστορικά δεν επιβεβαιώθηκαν. Η στρατηγική των ΚΚ που είχε στόχο στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες τη δημιουργία – με βάση το Κοινοβούλιο – αντιμονοπωλιακής κοινοβουλευτικής κυβέρνησης, η στρατηγική που έβλεπε το πέρασμα στο σοσιαλισμό μέσα από τη διεύρυνση της αστικής δημοκρατίας και της κρατικής ιδιοκτησίας επιχειρήσεων, τα μεγάλα εκλογικά ποσοστά των ΚΚ σε Γαλλία – Ιταλία και η συμμετοχή τους σε αστικές «κεντροαριστερές» κυβερνήσεις χωρών της ΕΕ όχι μόνο δεν έφεραν ουσιαστική αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων, αλλά τροφοδότησαν παραπέρα τις οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις και τη συρρίκνωση των κομμουνιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη.

Η τακτική των οπορτουνιστών είναι να επαναφέρουν την ξεπερασμέ­νη και λαθεμένη στρατηγική των σταδίων, με πρώτο στάδιο μάλιστα σήμερα τη διέξοδο από την κρίση στο δρόμο της καπιταλιστικής ανά­μιξης και ενσωμάτωσης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Οι προγραμματικές θέσεις που προβάλλονται υπερασπίζονται έναν καπιταλισμό χωρίς μεγάλη αδικία, δίχως σήψη και παρασιτισμό, έναν καπιταλισμό πιο ανθρώπινο που επιλύει τις διεθνείς διαφορές, δηλαδή τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, με πολιτική διαβούλευση και ειρηνικά μέσα!

Η απόσπαση της πολιτικής από την οικονομία είναι προκλητική στις θέσεις των οπορτουνιστών, ενώ υποστηρίζουν ότι το αστικό κράτος μπορεί να γίνει κοινωνικό για όλο το λαό. Εκεί που είναι επίσης προκλητικοί είναι στην ερμηνεία που δίνουν στον ιμπεριαλισμό. Γι’ αυτούς ο ιμπεριαλισμός στην Ευρώπη ταυτίζεται με τη Γερμανία, στη Λατινική Αμερική με τις ΗΠΑ. Αρνούνται την οικονομική ουσία του ιμπεριαλισμού που είναι η εξαγωγή των κεφαλαίων, η συγκέντρωση κεφαλαί­ου με τη μορφή της μετοχικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, το μονοπώλιο και βεβαίως δε βλέπουν τον ιμπεριαλισμό ως το μονοπωλιακό καπιταλισμό, ως ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού. Μεταφέρουν σήμερα μηχανιστικά την περίοδο της αποικιοκρατίας, θεωρώντας ότι η Ελλάδα και όλες οι χώρες που βρίσκονται σε ενδιάμεση και κατώτερη θέση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα έχουν μετατραπεί σε αποικίες. Κατη­γορείται η αστική τάξη ως μη πατριωτική γιατί δήθεν από δειλία εκχωρεί αρμοδιότητες και δικαιώματα σε κέντρα όπως είναι η Κομισιόν. Δια­χωρίζουν την αστική τάξη σε παραγωγική και παρασιτική, σε υγιείς και ανήθικους καπιταλιστές, η κριτική στον καπιταλισμό έχει κυρίως ηθι­κό χαρακτήρα, δε γίνεται η παραμικρή αναφορά στις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας. Επιτίθενται στο ΚΚΕ με επιλεγμένα αποσπάσματα και φράσεις των Μαρξ, Λένιν και μάλιστα με αφαίρεση των συγκεκριμένων συνθηκών για να δικαιολογήσουν την πολιτική των σταδίων, το μίνιμουμ πρό­γραμμα, την υποστήριξη της μεταρρύθμισης έναντι της επανάστασης.

Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι την περίοδο των αστικών επανα­στάσεων το πρώτο καθήκον που έβαζαν οι Μαρξ και Ενγκελς, κι ενώ ακόμα η εργατική τάξη δεν είχε αποκτήσει το δικό της κόμμα, ήταν ο διαχωρισμός της εργατικής τάξης από την επαναστατημένη μάζα που αποτελούσαν οι αστοί, μικροαστοί, αγρότες. Οι Μαρξ και Ενγκελς ακό­μα στις συνθήκες πραγματοποίησης της αστικής επανάστασης έθεταν ζήτημα ότι στο προσκήνιο πρέπει να βγει, να φανεί και νά αποκτήσει αυτοσυνείδηση η εργατική τάξη.

Οι οπορτουνιστές αποκρύπτουν τη μεγάλη λενινιστική κληρονομιά ότι είναι αδιανόητη η νίκη της εργατικής τάξης, του εκμεταλλευόμενου λαού, ακόμα και η άνοδος της ταξικής πάλης δίχως ασίγαστη και ασυμ­βίβαστη πάλη με τον οπορτουνισμό. Αποκρύπτουν ότι άλλο ήταν το πε­ριεχόμενο της πάλης σε συνθήκες εξέλιξης της αστικής επανάστασης και άλλο σήμερα στην εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σο­σιαλισμό σε συνθήκες ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού.

Χρησιμοποιούν αυθαίρετα την εκτίμηση του Λένιν στο γνωστό του έργο «Ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», ότι μια χού­φτα, ένας πολύ μικρός αριθμός κρατών ληστεύουν τη μεγάλη πλειοψη­φία των κρατών της γης. Σύμφωνα με αυτή την άποψη ο ιμπεριαλισμός ταυτίζεται με ένα πολύ μικρό αριθμό χωρών που μετριούνται στα δά­κτυλα του ενός χεριού και όλες οι άλλες είναι υποτελείς, καταπιεζόμε­νες, αποικίες, κατεχόμενες.

Και σήμερα οι χώρες που βρίσκονται στην κορυφή, στις πρώτες θέ­σεις της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας είναι λίγες, ακόμα και μια χούφτα χωρών μπορεί να πει κανείς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα τα άλλα καπιταλιστικά κράτη είναι θύματα τους, είναι υποτελή, δεν σημαίνει ότι η γραμμή αντίθεσης και πάλης των λαών πρέπει να έχει αντιγερμανική κατεύθυνση στην Ευρώπη, ενώ στην αμερικανική ήπειρο μόνο αντι-ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι οπορτουνιστές στην Ελλάδα προβάλλουν ως θετικό παράδειγμα για την αντιμετώπιση της κρίσης τη Βραζιλία και την Αργεντινή, εξαίρουν την πολιτική Ομπάμα.

Σήμερα υπάρχουν πολύ περισσότερες αποδείξεις ότι η κυβέρνηση στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, σχηματισμένη με βάση το γενικό Εκλογικό δικαίωμα, δεν μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για να ξεσπάσει επαναστατική κατάσταση, αφού αυτή έχει αντικειμενικό χαρακτήρα, αλλά ούτε να υποχρεώσει τους καπιταλιστές να δεχθούν πλήγ­ματα στην κερδοφορία τους υπέρ των εργαζόμενων, όταν μάλιστα το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε φάση που δυσκολεύεται να πετύχει τη διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή με τον ίδιο τρόπο που το πετύχαινε στο παρελθόν. Το ερώτημα αν μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση μπορεί να ωθήσει στο άνοιγμα της επαναστατικής διαδικασίας είναι ανεδαφικό και ουτοπικό, πολύ περισσότερο σήμερα που έχουμε τα παραδείγματα της Χιλής και της Πορτογαλίας, αλλά και τα σύγχρονα παραδείγματα της Βολιβίας, Βενεζουέλας, Βραζιλίας, Εκουαδόρ που διαφημίζονται από τους οπορτουνιστές ως η σύγχρονη στρατηγική του 21ου αιώνα.

Αναμφισβήτητα στη Βενεζουέλα άνοιξε ένα παράθυρο για τη βελτίωση της ζωής του λαού, κυρίως του πιο εξαθλιωμένου μαζικού τμήματος του με την απόφαση του Τσάβες να προχωρήσει σε εθνικοποίηση μεγάλων τομέων της βιομηχανίας πετρελαίου, καθώς το πετρέλαιο είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της χώρας. Η επιλεκτική εθνικοποίηση χρηματοδότησε ορισμένα προγράμματα μαζί με τη βοήθεια της Κούβας για παροχή υγείας και τροφίμων στην πιο ακραία φτώχεια. Το ζητούμε­νο βέβαια δεν είναι να ικανοποιηθούν οι άμεσες απαιτήσεις της ακραί­ας φτώχειας, αλλά και να ανοίξει ο δρόμος για να ζήσει ο δοκιμαζόμε­νος λαός με βάση τις δυνατότητες της χώρας και τις σύγχρονες ανάγκες. Τα θετικά αυτά μέτρα δεν μπόρεσαν να μειώσουν καθόλου τη μεγάλη συγκέντρωση του πλούτου και του εισοδήματος στην αστική τάξη, στα ανώτερα μεσαία στρώματα. Η αγροτική μεταρρύθμιση δεν κατάφερε τελικά να αλλάξει τη ζωή των εργατών γης, της φτωχής αγροτιάς ένα­ντι των μεγάλων γαιοκτημόνων.

Είναι επίσης γεγονός ότι στη Βολιβία η κυβέρνηση Μοράλες έδωσε αυξήσεις τους κατώτατους μισθούς, στα ημερομίσθια και στις συντά­ξεις. Ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος του ινδιάνικου πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Πρόκειται μάλιστα για το κοινωνικό αυτό στρώμα που έδωσε τη νίκη στον Μοράλες. Ολα τα στοιχεία δείχνουν ότι στη Βολιβία σημειώνονται αθρόες ξένες επενδύσεις πολυεθνικών ομί­λων, ενώ στηρίζεται από την κυβέρνηση η εξαγωγή κεφαλαίων. Εχει δυναμώσει η αύξηση των μικρομεσαίων ιδιοκτητών μεταλλείων με ιδιαίτερα εκμεταλλευόμενη μισθωτή εργασία και οι επιχειρήσεις αυτές εξε­λίσσονται σε συμμάχους των πολυεθνικών.

Ανάλογες είναι οι εξελίξεις στο Εκουαδόρ, με κορυφαίο στοιχείο ότι οι πολυεθνικές έχουν αυξήσει την ιδιοκτησία τους σε τομείς στρατηγι­κής σημασίας, όπως είναι οι εξορύξεις και οι πηγές ενέργειας. Η στρα­τηγική της κυβέρνησης Κορέα είναι η ανάπτυξη και εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου από το ξένο κεφάλαιο.

Τα προγράμματα κατά της φτώχειας που δεν την καταργούν αλλά τη διατηρούν με άμβλυνση των πολύ ακραίων πλευρών της, η αύξηση και κυρίως η βελτίωση της θέσης μεσαίων στρωμάτων είναι το χαρακτηρι­στικό της καπιταλιστικής ανάπτυξης που περικλείει νομοτελειακά την κρίση, τη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και την όξυνση των κοινω­νικών ανισοτήτων.

Οι οπορτουνιστές στη χώρας μας, αυτοί που μας εγκαλούν γιατί δεν θέλουμε να στηρίξουμε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, υποστηρί­ζουν ότι αυτός είναι ο δρόμος για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, αυτός εί­ναι ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα. Αυτή η γραμμή δεν είναι ούτε καν αντιιμπεριαλιστική – αντιμονοπωλιακή πολιτική, δεν έχει καμία σχέση ούτε με την πολιτική των σταδίων, που βεβαίως και αυτή έχει ξεπερα­στεί προ πολλού ακόμα από την περίοδο του 1917.

Η πολιτική ληστείας, προσαρτήσεων, μετατροπής κρατών σε προτεκτοράτα, η πολιτική διαμελισμού κρατών δεν είναι απόρροια πολιτικής ανηθικότητας ούτε ζήτημα υποτέλειας και δειλίας από την πλευρά της αστικής τάξης της χώρας που έχει ισχυρότερες και ανισότιμες εξαρτή­σεις. Είναι ζήτημα οικονομικής και πολιτικής θέσης που απορρέει από την καπιταλιστική ανισομετρία, από τη θέση στη διεθνή καπιταλιστική αγορά. Η αστική τάξη που αισθάνεται ότι δεν την αντιμετωπίζει με ίσους όρους ο ισχυρός εταίρος της, ξέρει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, γιατί εκτός των άλλων η συμμαχία με τον ισχυρότερο εταίρο εξασφαλί­ζει και ισχυρή πολιτική προστασία στο εσωτερικό της χώρας έναντι της απειλής από την όξυνση της ταξικής πάλης.

Η αστική τάξη είναι αδύνατο να υπερασπίσει τα κυριαρχικά δικαιώ­ματα προς όφελος του λαού, αλλά αποκλειστικά και μόνο για το δικό της συμφέρον. Και αν χρειαστεί θα αγνοήσει και ιδιαίτερα δικά της συμ­φέροντα αν πρόκειται ως αντιστάθμισμα να μη χάσει την εξουσία της, να την κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο.

Η απάντηση στον καπιταλισμό δεν είναι η ανέφικτη επιστροφή στην περίοδο του προμονοπωλιακού καπιταλισμού, των σκόρπιων καπιταλι­στικών επιχειρήσεων, αλλά η αναγκαιότητα και επικαιρότητα του σο­σιαλισμού, η κατάκτηση ετοιμότητας μέσα και από τον καθημερινό αγώνα και την πείρα στις συνθήκες της επαναστατικής κατάστασης.

Το ΚΚΕ δίνει προτεραιότητα στην ανάπτυξη της ενότητας δράσης της εργατικής τάξης και στη συμμαχία της με τους φτωχούς αυτοαπασχο­λούμενους επιχειρηματίες και τη φτωχή αγροτιά. Η εργατική τάξη έχει αντικειμενικά συμφέρον από την κατάργηση κάθε μορφής ιδιοκτησίας μεγάλης και συγκεντρωμένης, μεσαίας και μικρής, αφού αυτή συνεπά­γεται μισθωτή εκμεταλλευόμενη εργασία, αποξένωση του εργαζόμενου από τον πλούτο που παράγει. Οι αυτοαπασχολούμενοι λόγω της ενδιά­μεσης θέσης τους έχουν συμφέρον μεν από την πάλη κατά των μονο­πωλίων, δυσκολεύονται όμως να ταχθούν κατά της εκμετάλλευσης αν­θρώπου από άνθρωπο, για την κατάργηση κάθε μορφής ατομικής ιδιο­κτησίας στα μέσα παραγωγής, ευελπιστούν ότι από μικροί και φτωχοί επιχειρηματίες θα γίνουν μεσαίοι, δορυφόροι των μονοπωλίων, παρό­λο που τα εργασιακά και κοινωνικά τους δικαιώματα διασφαλίζονται μόνο στις συνθήκες του σοσιαλισμού. Ο συμβιβασμός που προτείνει το ΚΚΕ είναι η συνάντηση των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων με τις αντιμονοπωλιακές, η κοινή τους δράση που βεβαίως δεν καταργεί τις δια­φορές τους, δράση που κατευθύνεται στη λαϊκή εξουσία, στην κατάρ­γηση της εξουσίας των μονοπωλίων. Αυτή η συμμαχία είναι κοινωνική όσον αφορά ποιες κοινωνικές δυνάμεις πρέπει να συμπαραταχθούν στον αγώνα και πολιτική με την έννοια ότι η συμμαχία αυτή πρέπει να έχει κατεύθυνση πάλης για τη λαϊκή εξουσία που, ως αντίληψη, δεν ταυ­τίζεται με το πρόγραμμα του ΚΚΕ, δεν είναι δυνατό να ταυτίζεται. Επη­ρεάζεται μόνο από ορισμένα βασικά της στοιχεία, όπως είναι η κοινω­νικοποίηση των μονοπωλίων, ο αγροτικός παραγωγικός συνεταιρισμός, η αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Αυτά όμως τα βασικά στοι­χεία συνιστούν αντικειμενικά υποχρεωτικές επιλογές για να βγει η χώ­ρα από την κρίση προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας, για να ζήσει ο λαός με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, για να πάψει η χώρα να είναι προγεφύρωμα και σύμμαχος των διάφορων ιμπεριαλιστικών κέντρων, του ιμπεριαλιστικού πολέμου, να υφίσταται εξαρτήσεις και δεσμεύσεις σε βάρος του εργαζόμενου λαού.

Σήμερα στην Ελλάδα διαμορφώνονται τα φύτρα αυτής της συμμαχίας που βεβαίως η εξέλιξη θα της δώσει και νέες μορφές, ιδιαίτερα από τα κάτω προς τα πάνω, θα επέρχονται αναδιατάξεις που δεν είναι δυνατό σήμερα να προκαθοριστούν.

Η λαϊκή εξουσία συνιστά πολιτική κυβερνητική λύση, επομένως το ΚΚΕ και το Κίνημα δεν περιορίζονται σε αγώνα αντίστασης, σε αγώνα φθοράς δίχως εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Στο βαθμό που με την πρόοδο της ταξικής πάλης διαμορφώνονται μι­κροαστικού χαρακτήρα πολιτικές δυνάμεις που υιοθετούν κατεύθυνση αγώνα με έκβαση τη λαϊκή εξουσία, τότε το ΚΚΕ θα έχει και διάλογο και συνεργασία μαζί τους, χωρίς όμως να αποτελέσουν οι συνεργαζό­μενες πολιτικές δυνάμεις ενιαίο πολιτικό φορέα, γιατί τότε χάνεται η αυ­τοτέλεια του ΚΚΕ. Η κοινή δράση του ΚΚΕ με τις πολιτικές δυνάμεις θα εκφράζεται στις γραμμές και στα όργανα πάλης της Λαϊκής Συμμαχίας που βάση της έχει τον τόπο δουλειάς και τη λαϊκή γειτονιά με μορ­φές οργάνωσης το σωματείο, τη γενική συνέλευση, τις επιτροπές αγώνα. Η βάση δηλαδή της συμμαχίας είναι μέσα στο λαό, στις γραμμές του κινήματος, απευθύνεται σε όλους και όλες, ανεξάρτητα από τις πολιτι­κές τους επιλογές, με κριτήριο σε ποια τάξη ανήκουν, σε ποιο κοινωνι­κό στρώμα. Στο επίπεδο όμως της εξουσίας δεν χωράνε συμβιβασμοί, τακτικισμοί και καιροσκοπικοί ελιγμοί. Είναι άλλο πράγμα η επιλογή των κατάλληλων συνθημάτων και μορφών πάλης για την προσέγγιση, συσπείρωση των εργατικών λαϊκών μαζών, για την ενότητα δράσης της εργατικής τάξης και την κοινωνική συμμαχία και άλλο πράγμα να προ­τάξεις ως στρατηγική επιλογή τη μεταρρύθμιση, βάζοντας την επανά­σταση στο περιθώριο, στην αφάνεια, στο όνομα του δυσμενούς σήμε­ρα συσχετισμού δυνάμεων.

Ο Λένιν με την εισήγηση του στην 7η Συνδιάσκεψη του ΣΔΕΚΡ (μπολσεβίκοι) τον Απρίλη του 1917 ζήτησε και συμφωνήθηκε η εγκα­τάλειψη του συνθήματος της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλετα­ριάτου και της αγροτιάς» ως ξεπερασμένου και υιοθετήθηκε ο σοσιαλι­στικός χαρακτήρας της επερχόμενης επανάστασης. Ανέλυσε μάλιστα ότι το βασικό στις «δύο τακτικές της σοσιαλδημοκρατίας» δεν ήταν ο θεσμός της εξουσίας της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριά­του και της αγροτιάς», αλλά η διαμόρφωση της κοινωνικής συμμαχίας αγροτών και εργατών.

Είναι φανερό ότι στη σύγχρονη εποχή η πολιτική συμμαχιών του ΚΚ δεν μπορεί να είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη σε περίοδο διαμόρφωσης του επαναστατικού εργατικού κινήματος (περίοδος στην οποία αναφέ­ρονται ο Μαρξ και ο Ενγκελς πριν ακόμα ολοκληρωθεί η εποχή των αστικών επαναστάσεων και διαμορφωθεί το κόμμα νέου τύπου). Δεν μπορεί να είναι ίδια ούτε με την πολιτική του κόμματος των μπολσεβίκων πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν στη Ρωσία δεν είχε ακό­μα πλήρως καταργηθεί η φεουδαρχική εξουσία. Σήμερα δεν υπάρχει ού­τε ένα παράδειγμα εμφάνισης ενδιάμεσης πολιτικής εξουσίας μεταξύ της καπιταλιστικής και της εργατικής. Η εξουσία ή θα είναι στα χέρια της αστικής τάξης, οπότε δεν μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος του λαού ή θα είναι σοσιαλιστική. Είναι άλλο πράγμα οι «στιγμές» διαμόρφωσης της εξουσίας σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης ή οι στιγ­μές εξέλιξης της εξουσίας όταν ακόμα η σοσιαλιστική επανάσταση δεν είχε νικήσει.

Το καπιταλιστικό σύστημα στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε άλλη χώ­ρα, δεν πρόκειται να καταρρεύσει από μόνο του, λόγω των αντιθέσεων του. Η μεγάλη όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων θα οδηγήσει σε συν­θήκες επαναστατικής κατάστασης, σε συνθήκες αδυναμίας στην επιβολή της καπιταλιστικής πολιτικής και μεγάλης όξυνσης της ταξικής πάλης κι ενώ θα ωριμάζει και θα αναπτύσσεται μέσα από τους καθημερι­νούς αγώνες ένα πανίσχυρο εργατικό κίνημα σε συμμαχία με τα λαϊκά ηιρώματα που υποφέρουν. Μέσα σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης θα κριθεί, με την κατάλληλη επιλογή των συνθημάτων και όλων των μορφών πάλης, η θέληση, η απόφαση του λαού να σπάσει και να καταργήσει τις αλυσίδες της ταξικής εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Προϋποθέτει εργατικό κί­νημα που δεν παγιδεύεται σε παραπλανητικές εναλλακτικές λύσεις, τις οποίες το αστικό πολιτικό σύστημα αξιοποιεί για να οργανώσει το τσάκισμα του κινήματος, το χτύπημα του ριζοσπαστισμού, της επαναστα­τικής διάθεσης και θέλησης, για να προλάβει ή να ματαιώσει, για όσο διάστημα μπορεί, την ανατροπή του.

(Το συγκεκριμένο κείμενο αποτελεί άρθρο της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα που δημοσιεύτηκε στο θεωρητικό περιοδικό της Ενωσης Κομμουνιστών Ουκρανίας «Μαρξισμός και σύγχρονη εποχή»).

Κοστίζουν 150 εκ. τα (ξε)πουλάμε 40 εκ.

Ναι ναι…Ο λόγος για τα εργοστάσια της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης .
Το πρόβλημα όμως δεν είναι ότι τα πουλάμε φθηνά.Το πρόβλημα είναι ότι τα πουλάμε!!Τα ξεπουλάμε!!!

Η δήλωση της Αλέκας Παπαρήγα από το http://www.thepressproject.gr

«Πολιτικό και οικονομικό έγκλημα» χαρακτήρισε οποιαδήποτε σκέψη πώλησης των εργοστασίων ζάχαρης, η Αλέκα Παπαρήγα, σε δηλώσεις της μετά τη συνάντηση που είχε με την Ομοσπονδία Εργαζομένων στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης

«Εμείς είμαστε αντίθετοι, δηλαδή ακόμα και 200 εκατομμύρια να παίρναμε για τα εργοστάσια αυτά θα είμαστε αντίθετοι», τόνισε η γενική γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ Επισήμανε ακόμη ότι η παραγωγή των τεύτλων και περισσότερα εργοστάσια μπορούν να εξασφαλίσουν πλήρη αυτάρκεια της χώρας σε ζάχαρη και να μη γίνονται εισαγωγές.

Η κ. Παπαρήγα υπογράμμισε ακόμη ότι το κλείσιμο εργοστασίων δεν θα έχει συνέπειες μόνο στους εργαζόμενούς τους, αλλά επηρεάσει όπως είπε και «την αγροτιά και όλες τις άλλες επιχειρήσεις και κυρίως τους εργαζόμενους που συνδέονται με τη συγκέντρωση και την αποθήκευση, με την κατασκευή των μέσων τυποποίησης και συσκευασίας».

Προανήγγειλε τέλος ότι το ΚΚΕ θα φέρει στη Βουλή τροποποίηση του σχετικού εδαφίου του μνημονίου που αναφέρεται στην πώληση της Βιομηχανίας Ζάχαρης.

Ποιες άλλες ιδιωτικοποιήσεις  θα γίνουν(Ριζοσπάστης)

Τα τρία κόμματα, που στηρίζουν τη συγκυβέρνηση,

Ας βρεθεί ένας που να απαντήσει

Υπάρχουν δυο ερωτήματα-σχεδόν μικροπολιτικής φύσης- τα οποία αφορούν την πραγματικόητα, είναι γεγονότα όλοι ξέρουμε ότι έχουν συμβεί και όλοι οι ΣΥΡΙΖεοι ,από υποστηρικτή μέχρι μέλος ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ότι συνέβησαν

Πρώτο: Η παραποίηση των σημαιών της ΚΟΕ εκ μέρους της εφημερίδας Αυγή
Κουιζ:Βρείτε τις διαφορές

Η αρχική φωτογραφία όπως κυκλοφόρησε σε ηλεκτρονικά μέσα

Η φωτογραφία όπως δημοσιεύτηκε στην Αυγή, θαρρώ την επόμενη των εκλογών της 6ης Μάη

Οι περισσότεροι ΣΥΡΙΖέοι απαντάνε "δεν το ξέρω αυτό που μου λες" .Χα!

Ότι και καλά κυκλοφορείς εκλογιάτικα με το καρτελάκι του ΣΥΡΙΖΑ άλλα δεν το έχεις ακούσει. Το άλλο που άκουσα χθες ήταν ότι αυτά είναι" βλακείες του Ριζοσπάστη". Μάλιστα. Κατ'αρχάς δεν το'πε μόνο ο Ριζοσπάστης. Μπείτε εδώ πχ. Ωραιότατο blog, καθόλου KKE κι έχει από κάτω κι ένα σχόλιο-απάντηση. Το να πεις "ναι το έκανε" γι'αυτόν και γι'αυτόν τον λόγο-μαλακισμένο ή μη λόγο- είναι αν μη τι άλλο παλικαρίσιο. Το να λες "δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς" είναι γελοίο.

Όσον αφορά την  τρέ κλασσίκ απάντηση είναι ότι "Αυτά είναι βλακείες του Ριζοσπάστη"πραγματικά μιλάμε σοβαρά τώρα;

Είναι ποτέ δυνατόν Σάββατο 12  Μαη 2012 σελ 8 να λέει " Τα κόκκινα σημαιάκια της ΚΟΕ στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ - με το «ντροπαλό» πλέον σφυροδρέπανο που μισοκρύβεται στη γωνία - έδιναν ορισμένο άλλοθι, λειτουργούσαν ως δόλωμα. Την ημέρα των πανηγυρισμών του Τσίπρα δεν χρειάζονταν πια, έτσι την επόμενη μέρα η «Αυγή» φρόντισε να παραποιηθεί ακόμα και η σχετική φωτογραφία, σβήνοντας το σφυροδρέπανο από την κόκκινη σημαία. Η πόζα ήταν καλύτερη χωρίς αυτό, ηφωτογραφία άλλωστε θα κυκλοφορούσε και διεθνώς..."να είναι ψέμα και να μην έχει βγει επίσημη ανακοίνωση απ' τον ΣΥΡΙΖΑ;Εδώ ο Τσίπρας είπε"περαστικά"στον Σαμαρά για το μάτι του και ο Συνασπισμός έβγαλε δελτίο τύπου; Είναι δυνατόν να είπε ο Ριζοσπάστης ένα "τόσο μεγάλο ψέμα" και να μην έγινε της πουτάνας; Άσε που κυκλοφορεί στον internet, άρα δεν είναι βλακείες του Ριζοσπάστη και άρα συνέβη και κάποια στιγμή ΣΥΡΙΖέοι αποδεχτείτε ότι η Γη είναι στρογγυλή ,ότι η Αυγή έσβησε το σφυροδρέπανο απ' την ΚΟΕ και ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται.


Δεύτερο : Δεν θα κατεβάσουμε τον κόσμο στους δρόμους

Η γνωστή συνέντευξη του Τσίπρα στο Reuters την επόμενη των εκλογών του Ιούνη.Λέει λοιπόν στο άρθρο στο Reuters" Asked about strategy after Sunday's election, Tsipras signaled that Syriza would not call its supporters onto the streets to protest against the austerity measures. The bloc of 12 leftist groupings would instead focus its energy on creating "a shield of protection for those on the margins".Τι ντεν καταλαμπαίνει; Το είπε ο άνθρωπας. Το είπε στο Reuters ότι δεν θα κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους.Τέλος.Βγες πες"ημανε μεθυσμένος".Αλλά αυτές οι μπούρδες του τύπου"μετεφράστηκε λάθος, διαστρεβλώθηκε μπλα μπλα μπλα" είναι ...μπούρδες Όχι ότι αν έλεγε ότι θα τους κατεβάσει θα είχε καμιά διαφορά-απλά ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε λίγη τσίπα , ενώ τώρα έχει μόνο Τσίπρα.

Υπάρχει μια απάντηση από από το left.gr και μια καταπληκτική απάντηση του Lenin Reloaded(κλικ)

Τι παίζει μετά την σύνοδο Κορυφής σε 268 λέξεις

Ο προσωρινός συμβιβασμός της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ δεν οδηγεί σε χαλάρωση της αντιλαϊκής πολιτικής και δεν αναιρεί τις αιτίες που οξύνουν τη διαπάλη μεταξύ της Γερμανίας και του γαλλοϊταλικού πόλου, με τη στήριξη του δεύτερου απ' την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Οι αποφάσεις της απευθείας ανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών και του Συμφώνου Ανάπτυξης δε συνιστούν «ήττα της γερμανικής κυβέρνησης», αλλά επιχειρούν να θωρακίσουν το ευρώ ως διεθνές αποθεματικό νόμισμα και γενικότερα την Ευρωζώνη που κλυδωνίζεται απ' τις συνέπειες της κρίσης. Η θωράκιση του ευρώ οδηγεί σε βήματα ενοποίησης της δημοσιονομικής πολιτικής και ενιαίας εποπτείας του χρηματοπιστωτικού τομέα των κρατών - μελών. Αρα, θα υπάρχουν σταθερά χώρες που δε θα συμμορφώνονται στους κανόνες λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης. Οι προσωρινές κοινοτικές συμφωνίες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την κρίση και την ανισόμετρη ανάπτυξη στο εσωτερικό της ΕΕ, που αυξάνει τη διαφορά οικονομικής και πολιτικής ισχύος της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Γαλλίας συγκριτικά με τη Γερμανία.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή της συμφωνίας, όπως και για τη χρηματοδότηση των μονοπωλιακών ομίλων των κρατών - μελών από το Σύμφωνο Ανάπτυξης και το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο είναι η απαρέγκλιτη εφαρμογή των αντιλαϊκών δεσμεύσεων των κρατών - μελών. Πρόκειται για μνημόνιο διαρκείας που εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ με στόχο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των ομίλων με διασφάλιση φθηνότερης εργατικής δύναμης και την έξοδο απ' την κρίση σε βάρος των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων. Η αντιλαϊκή πολιτική που ακολουθείται σ' όλα τα κράτη - μέλη δεν είναι αποτέλεσμα της εμμονής της γερμανικής κυβέρνησης και του νεοφιλελεύθερου δογματισμού, αλλά των στρατηγικών αναγκών των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, της ΕΕ, σε βάρος των λαών.

πηγή Ριζοσπάστης

23 βουλευτές άλλων κομμάτων ψήφισαν τον αντιπρόεδρο της Χρυσής Αυγής

ο οποίος τελικά δεν εξελέγη καθώς χρειάζονταν τουλάχιστον 75 ψήφοι.

Τα κουκιά:Σύμφωνα με το tvxs ο Πολύβιος Ζησιμόπουλος –ο προτεινόμενος από την ΧΑ για αντιπρόεδρος έλαβε 41 ψήφους. Ως γνωστόν όμως, μετά απ’ την σοφή επιλογή του ελληνικού λαού, η Χρυσή Αυγή έχει 18 βουλευτές και με απλή αριθμητική 41-18=23, τουτέστιν 23 βουλευτές άλλων κομμάτων- άγνωστο μέχρι στιγμής ποιοι- ψήφισαν τον αντιπρόεδρο της ΧΑ.

Η αντίδραση της ΧΑ:”Η μη απόδοση της θέσεως του Ζ' Αντιπροέδρου της Βουλής στον υποψήφιο της Χρυσής Αυγής συναγωνιστή Πολύβιο Ζησιμόπουλο, αποτελεί ξεκάθαρη συνταγματική εκτροπή.(…)Το Εθνικιστικό Κίνημα θα κάνει χρήση παντός νομίμου δικαιώματός του και το νομικό μας τμήμα ήδη προετοιμάζει την προσφυγή μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο(…)”

Ρε παιδιά… Ρε παιδιά…Δεν μπορούν οι άνθρωποι να το καταλάβουν. Λέγεται ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ. Ο κάθε βουλευτής έχει το δικαίωμα να ψηφίσει και τον Μπομπ Σφουγγαράκι για αντιπρόεδρο. Τι θες τώρα; Θα πάνε στο Ευρωπαικό δικαστήριο επειδή η απόφαση της πλειοψηφίας είναι ενάντιά τους, με σκοπό να αλλάξουν τι;Α,ναι…Την απόφαση της ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ!!!!

Καμιά αυταπάτη περί δημοκρατίας και λαικής κυριαρχίας στο σήμερα. Καμιά ξαφνική αγάπη προς τον κοινοβουλευτισμό. Αλλά είναι τόσο απλό…Εμείς εδώ αποφασίζουμε για ένα πράγμα. Οι 204 ρίχνουν άκυρο, οι 39 λευκό και οι 41 είναι υπέρ. Δεν περνάει η άποψη των 41. Τι να κάνουμε τώρα;

Χμμ..και τώρα που το θυμήθηκα παρ’τε μια ακόμη κατάφορη παραβίαση της απόφασης της πλειοψηφίας http://tapapakiasthseira.blogspot.gr/2012/06/blog-post_2520.html

Πραξικόπημα στην Παραγουάη

Το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, που πραγματοποιήθηκε στην Παραγουάη την περασμένη βδομάδα, με την αποπομπή του εκλεγμένου προέδρου Φερνάντο Λούγκο, οι εξελίξεις στη Βολιβία με την εναντίωση των αστυνομικών στην κυβέρνηση Μοράλες, που συνιστούν νέο σχέδιο αποσταθεροποίησης της κυβέρνησής του, είναι «καμπανάκι» για την ευρύτερη περιοχή.
Είχε πριν μόλις 3 χρόνια προηγηθεί το πραξικόπημα στην Ονδούρα, και το 2002 το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ούγκο Τσάβες, που ανέτρεψε ο λαός και ο στρατός στη Βενεζουέλα.

Αυτά τα δεδομένα δείχνουν ότι οι επιδιώξεις του κεφαλαίου σ' αυτές τις χώρες και του ιμπεριαλισμού (αμερικάνικου πρωτίστως, αλλά και της ΕΕ ) να επανακτήσει θέσεις που απώλεσε τα προηγούμενα χρόνια, θα ενταθούν.

Αυτές οι κυβερνήσεις, που αναδείχτηκαν με κοινοβουλευτικές διαδικασίες, είτε πρόεδροι, όπως στην Παραγουάη, είτε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, με πρόγραμμα και πολιτική ανακούφισης των λαών τους, σε διάκριση με τα προηγούμενα αστικά καθεστωτικά κόμματα που κυριαρχούσαν για δεκαετίες και ευθύνονται και για δικτατορίες που ματοκύλισαν τους λαούς της περιοχής, άρχισαν πράγματι να εφαρμόζουν κάποια μέτρα ανακούφισης των λαών συγκριτικά με τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Αυτή η νέα διαχείριση, ουσιαστικά σοσιαλδημοκρατικού τύπου, που εφαρμόζεται με διαφορές βεβαίως από χώρα σε χώρα, από τις περισσότερες λεγόμενες «αριστερές κυβερνήσεις» της Λατινικής Αμερικής, σε πολλές από αυτές με την επονομαζόμενη θεωρία του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα», αποδεικνύει και τα όριά της. Γιατί πρόκειται για παραλλαγή των θεωριών «εξανθρωπισμού του καπιταλισμού». Δεν έχουν καταργήσει την καπιταλιστική ιδιοκτησία, που ζει και βασιλεύει. Και οι κυβερνήσεις αυτές είναι ευάλωτες στις πιέσεις του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας αστικής τάξης γιατί θεωρούν ότι χωρίς σύγκρουση με τους καπιταλιστές, χωρίς την αφαίρεση της ιδιοκτησία τους, χωρίς να πάρουν η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της τα μέσα παραγωγής στα χέρια τους, με ανέπαφο ουσιαστικά το αστικό κράτος, μπορεί να βελτιωθεί η ζωή τους

Και παλιότερες εμπειρίες λαϊκών κινημάτων, όπως η Χιλή της «Λαϊκής Ενότητας» του Αλιέντε, που βάφτηκε στο αίμα, δείχνουν ότι είναι βασικό ζήτημα ο λαός, με την οργάνωσή του, με το ταξικό συνδικαλιστικό του κίνημα να γίνει πρωταγωνιστής για τη σύγκρουση με την εξουσία των αστών, στην πάλη για τη χειραφέτησή του. Επομένως δεν αρκεί να αναδειχτεί μια κυβερνητική πλειοψηφία για να μπορέσει ο λαός να γίνει αφέντης στον τόπο του, όση θέληση και αν αυτή έχει για φιλολαϊκή πολιτική. Απαιτείται να πάρει ο λαός και τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια του.

Στο παράδειγμα της Παραγουάης, ο πρόεδρος Λούγκο (πρώην επίσκοπος) δεν μπορούσε να έχει στήριξη από τους αστικούς θεσμούς, αφού δεν διέθετε ούτε καν πλειοψηφία στη Βουλή, ενώ επίσης στα σχεδόν 4 χρόνια της θητείας του είχαν μείνει ουσιαστικά άθικτα τα συμφέροντα των καπιταλιστών και των μεγαλοτσιφλικάδων, που έχουν την πραγματική εξουσία.

Το συμπέρασμα που βγαίνει τελικά απ' αυτήν την εμπειρία, είναι το ίδιο που ισχύει και σε κάθε χώρα στον καπιταλιστικό κόσμο. Οι εργάτες, τα άλλα εκμεταλλευόμενα λαϊκά στρώματα μπορούν να αντιμετωπίσουν και τα άμεσα καθημερινά προβλήματα - που επιπλέον έχει οξύνει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση - μόνο κλιμακώνοντας την ταξική πάλη, οικοδομώντας την κοινωνική συμμαχία που θα ανατρέψει την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η καλύτερη επομένως αλληλεγγύη και στον Παραγουανό λαό, είναι η ενίσχυση της αντιιμπεριαλιστικής αντιμονοπωλιακής πάλης σε κάθε χώρα.

Από τον Ριζοσπάστη

Αντί Κουίζ:ΟΙ ΔΕΚΑ ΕΝΟΛΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Από την ελληνοφρένεια

 

Παραθέτω απόσπασμα από το εξαιρετικό, κατατοπιστικό βιβλίο, του Ιγνάσιο Ραμονέ «ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΡΑΧ», ως εισαγωγή για το κουίζ που ακολουθεί:

«Ο φιλόσοφος Ντανί-Ρομπέρ Ντιφούρ εξήγησε με μια δόση χιούμορ ότι η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία λειτουργεί σαν νέα θρησκεία: «Μοιράζει Εντολές, οι οποίες έχουν στόχο να δημιουργήσουν νόρμες σε όλους τους τομείς του Πολιτισμού.

[…] Βρήκα δέκα από αυτές που θεωρούνται οι φιλελεύθερες οδηγίες του νέου δόγματος:

Η πρώτη εντολή […]: Θα σε οδηγεί ο εγωισμός σου και θα ενταχθείς πειθήνια στο κοπάδι των καταναλωτών!

Η δεύτερη εντολή […]: Θα χρησιμοποιείς τον πλησίον σου ως μέσο για την επίτευξη των στόχων σου!

Η τρίτη εντολή […]: Θα μπορείς να λατρεύεις όλα τα είδωλα της αρεσκείας σου, αρκεί να λατρεύεις τον υπέρτατο θεό, την Αγορά!

Η τέταρτη εντολή […]: Δεν θα χτίσεις καμιά δική σου άποψη που να αποτρέπει την ένταξη σου στο κοπάδι!

Η πέμπτη εντολή […]: Θα πολεμάς κάθε κυβέρνηση και θα εκθειάζεις την «καλή διακυβέρνηση»!

Η έκτη εντολή […]: Θα προσβάλλεις κάθε δάσκαλο που θα είναι σε θέση να σε διαπαιδαγωγήσει!

Η έβδομη εντολή […]: Θα παραβλέπεις τη γραμματική και θα εκχυδαΐζεις το λεξιλόγιο!

Η όγδοη εντολή […]: Θα παραβιάζεις τους νόμους χωρίς να συλλαμβάνεσαι!

Η ένατη εντολή […]: [Σε σχέση με την τέχνη] θα παραβιάσεις μια και καλή τη πόρτα που ήδη άνοιξε ο Ντισάμπ!

Η δέκατη εντολή […]: Θα απελευθερώσεις τις ορμές σου και θα αναζητάς ηδονή χωρίς όρια!».

Αν ακολουθείς τουλάχιστον τις 5 από τις 10 παραπάνω εντολές, πέντε μπράβο!

Αν ακολουθείς και τις 10, δέκα μπράβο!

Αν δεν ακολουθείς καμία, κρίμα για σένα…

Όμως στην προκειμένη, το θέμα δεν είσαι συ. Εσύ είσαι ο παίκτης κι ο ερωτώμενος.

Η μοναδική ερώτηση λοιπόν του κουίζ είναι η εξής: Ποια πρόσωπα, δημόσια –εντός κι εκτός συνόρων έτσι για να βοηθήσω λίγο- ακολουθούν πιστά και τις 10 παραπάνω εντολές;

Έλα δεν είναι δύσκολο…έλα…3,2,1 τέλος χρόνου… Η σωστή απάντηση;;

Οι Πολιτικοί!

Μπράβο!! Πολύ σωστά!

Συγχαρητήρια! Κέρδισες μισό επίδομα ανεργίας, για να περάσεις τους επόμενους μήνες!

Σε καλή μεριά! Καλοφάγωτα!

Υ.Γ.1 Μην αρχίσετε σχόλια του τύπου: «Μα όλοι οι πολιτικοί δεν είναι ίδιοι…υπερβολές…γενικεύσεις…», γιατί η απάντηση είναι αυτονόητη: Φυσικά και δεν είναι όλοι ίδιοι.

Όμως κι αυτοί οι λίγοι που δεν είναι ίδιοι ή ακολουθούν λιγότερες από τις 10 εντολές του Ντιφούρ, θέλοντας και μη, θα πάνε με το κοπάδι. Αλλιώς τους έφαγε ο λύκος ή θα μείνουν άνεργοι (το ίδιο είναι).

Υ.Γ.2 Η δέκατη εντολή ΔΕΝ ισχύει για τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Ανδρέας Τ.

Δανειοδοτήσεις πολιτικών κομμάτων με εγγύηση μελλοντικές κρατικές επιχορηγήσεις

Από το Βήμα

Εξι τράπεζες καλούνται να δώσουν εξηγήσεις για τα δάνεια προς ΠαΣοΚ, ΝΔ

Η έρευνα των οικονομικών εισαγγελέων «καλεί» στελέχη της Αγροτικής, Εθνικής, Marfin, Πειραιώς, Αττικής, Eurobank

Στο τελικό στάδιο εισέρχεται η έρευνα των Οικονομικών Εισαγγελέων για τις δανειοδοτήσεις πολιτικών κομμάτων με εγγύηση μελλοντικές κρατικές επιχορηγήσεις, την περίοδο 2000 έως και 2011, με την αποστολή κλήσεων με την ιδιότητα του υπόπτου για την διάπραξη αδικημάτων σε στελέχη τραπεζών που ενέκριναν τέτοιου είδους χρηματοδοτήσεις.

Το πρώτο πακέτο κλήσεων που ήδη έχει αποστείλει για την υπόθεση ο οικονομικός Εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης αφορά περισσότερα από 50 στελέχη της Αγροτικής Τράπεζας, μέλη των αρμοδίων επιτροπών που εισηγήθηκαν αλλά και ενέκριναν τη χορήγηση των δανείων.

(….)

Για το θέμα των δανείων των δύο μεγάλων κομμάτων είχε ζητήσει την παρέμβαση του οικονομικού Εισαγγελέα ο εκλεγείς με τη ΝΔ βουλευτής,προερχόμενος από την Δημοκρατική Συμμαχία, Λευτέρης Αυγενάκης, ο οποίος είχε παραθέσει στοιχεία για τη δανειοδότηση των παρατάξεων χαρακτηρίζοντας την υπόθεση «σκάνδαλο», ο οποίος κατέθεσε στον κ. Πεπόνη.

Ο κ. Αυγενάκης έχει παραδώσει στον Εισαγγελέα στοιχεία από τα οποία φαίνεται να προκύπτει ότι συνολικά ΠαΣοΚ και ΝΔ έχουν πάρει από τις τράπεζες ως σήμερα δάνεια ύψους 244,2 εκατ. ευρώ, με μεγαλύτερο οφειλέτη την ΝΔ που έχει χρέη περίπου 120 εκατομμύρια ευρώ από τα οποία τα 105 στην Αγροτική Τράπεζα και τα 15 στην Τράπεζα Πειραιώς.(…)

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση σε όλη την ΕΕ

Βασικό ζητούμενο «η συσχέτιση της ηλικίας συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής», τονίζουν στελέχη της ΕΕ

Η επιτάχυνση των νέων ανατροπών που έχουν ήδη σχεδιαστεί στα δημόσια συνταξιοδοτικά συστήματα για όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα τεθεί επί τάπητος στη Σύνοδο Κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, σύμφωνα και με τις δηλώσεις που έκανε την περασμένη Παρασκευή στη γερμανική εφημερίδα «Welt am Sonntag» ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, Χέρμαν Βαν Ρομπάι.

Το στέλεχος της ΕΕ δήλωσε ότι «μπορούν να δεσμευτούν και οι 27 χώρες - μέλη να μεταρρυθμίσουν τα συνταξιοδοτικά τους συστήματα με ένα καθορισμένο χρονοδιάγραμμα, με έναν εναρμονισμένο τρόπο, με έναν καθορισμένο στόχο», συμπληρώνοντας μάλιστα ότι είναι αποφασιστικής σημασίας «να μη γίνουν απλώς συστάσεις, διότι μετά καθεμιά χώρα θα κάνει ό,τι θέλει», αλλά η μεταρρύθμιση «να γίνει με δεσμευτικό τρόπο». Ως ένα στοιχείο βάσει του οποίου βλέπει να γίνεται η «μεταρρύθμιση» ο πρόεδρος της ΕΕ πρότεινε τη «συσχέτιση της ηλικίας συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής».

Η δρομολόγηση των νέων ανατροπών φαίνεται ότι θα γίνει άμεσα αφού όπως είπε το στέλεχος της ΕΕ, «αυτό είναι ένα από τα θέματα που θα πρέπει να συζητήσουμε τους επόμενους μήνες και προτιθέμεθα να βάλουμε κάτι στο τραπέζι στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την Πέμπτη και την Παρασκευή». Αλλωστε, τα συρτάρια της ΕΕ είναι ήδη γεμάτα νέα αντιασφαλιστικά σχέδια, όπως αποτυπώνεται ρητά και στη «Λευκή Βίβλο για τις συντάξεις» που έχει συντάξει η Επιτροπή.

Ετσι και στην περίπτωση της δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης το ιερατείο της ΕΕ προωθεί το βάθεμα της ολοκλήρωσης που λόγω του συγκεκριμένου ταξικού της περιεχομένου αναπόφευκτα οδηγεί σε νέο χτύπημα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Αλλωστε, την ένταση της αντιασφαλιστικής επίθεσης προμηνύουν και οι προτάσεις όσων συνθέτουν τη νέα συγκυβέρνηση, με πιο χαρακτηριστική αυτή της ΝΔ για νέα μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών.

«Διαπραγματευτική ομάδα» συστήνει το υπουργείο

Στην κατεύθυνση αυτή η νέα τρικομματική συγκυβέρνηση ετοιμάζει το έδαφος και γι' αυτό χτες μετά από σύσκεψη, που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο Εργασίας, της νέας πολιτικής ηγεσίας με υπηρεσιακούς παράγοντες για τη διαμόρφωση της λεγόμενης «εθνικής» διαπραγματευτικής στρατηγικής, αποφασίστηκε η συγκρότηση δύο μόνιμων διαπραγματευτικών ομάδων(μία για τις Εργασιακές Σχέσεις και μία για το Ασφαλιστικό), που δήθεν θα διαπραγματεύονται την εφαρμογή και την πορεία των όρων της δανειακής σύμβασης.

Σε δήλωσή του ο υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, Ι. Βρούτσης, σημείωσε:

«Η διαπραγμάτευση των όρων της δανειακής σύμβασης θα γίνει στη βάση των αποφάσεων του προγραμματικού πλαισίου των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση». Στην πραγματικότητα βέβαια δεν πρόκειται για καμία διαπραγμάτευση, αφού η σφαγή των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων για την κυβέρνηση είναι δεδομένη. Η διαπραγμάτευση είναι ο προπαγανδιστικός φερετζές για να δημιουργηθεί κλίμα αναμονής στους εργαζόμενους και πιο εύκολα να προχωρήσουν οι ανατροπές που έχουν ήδη συνομολογηθεί για τη χώρα μας, αλλά και οι νέες που σχεδιάζονται συνολικά για την ΕΕ

Ριζοσπάστης

Ποιος κρύβεται πίσω απ’ όλ’ αυτα;

Τώρα που τράβηξα την προσοχή σου μια διόρθωση του τίτλου:” Ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετούνται  απ ‘ όλ’ αυτα;”

Πάμε μία μία να τελειώνουμε με τις μ@λακίες.

Προς του “θεωρητικούς” του μερκελισμού και προς τους “αντάρτες” απέναντι στην νέα γερμανική “κατοχή”
 
1. Γιατί γερμανική κατοχή και όχι ευρωενωσιακή; Δεν αποφασίζει μόνος του ο… δαίμονας Μέρκελ, φίλε που ετοιμάζεσαι να καλέσεις τους Winchester για να την αντιμετωπίσουν ,αλλά αρνείσαι να δεχτείς ότι η ΕΕ ήταν είναι και θα είναι μια ένωση κα –πι –τα- λι -στών και όχι λαών.

2. Αν το πρόβλημα είναι το χρέος γιατί μέσα σ’όλα διαλύθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις και γιατί – ΓΙΑΤΙ-  αν είσαι επιχειρηματίας αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα ””””τυχαίνει””””τα πράγματα να σου έρχονται ευνοικά;

3. Ο “κατοχικός στρατός της ΕΕ” και η Τρόικα και….και… και…. νομίζετε αντλούνε καμιά ηδονή με το να βλέπουν την ανεργία να ανεβαίνει; Σαν άλλοι Μαρκήσιοι Ντε Σαντ ψάχνουνε τρόπους να κάνουν τους λαούς της Ευρώπης δυστυχισμένους; Είναι κακιασμένοι και γι’ αυτό παίρνουν τις αποφάσεις που παίρνουν;

Μήπως υπάρχουν συμφέροντα από πίσω; (αρχίζει η …συνωμοσιολογία)

 

 

 

 

 

Γιατί συμβαίνουν όλ’ αυτά; Μήπως, λέω, μήπως πρέπει να δούμε ποιος ωφελείται από την πολιτική που ασκείται από την ΕΕ; Μήπως να εξετάσουμε τι προβλέπουν στα χαρτιά όλες οι συνθήκες τις ΕΕ; Μήπως πρέπει να βρούμε τον λύκο που στην αναμπουμπούλα –την αρνητική για τον απλό λαό αναμπουμπούλα- χαίρεται;

Λοιπόν. Τα πράγματα είναι απλά και η εύρεση του λύκου δεν περιλαμβάνει μασώνους και εξωγήινους , όπως στο They Live. (sorry)

Ένα απλό παράδειγμα – γιατί σε λίγο θα βαρεθείς να διαβάζεις.

Από τις λεγόμενες “αποκρατικοποιήσεις”, δηλαδή το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου σε ιδιώτες ποιος θα επωφεληθεί; Χμ…Θα ζητούσα την βοήθεια του κοινού αλλά θα το ρισκάρω. Οι ιδιώτες! Δηλαδή μεγάλοι επιχειρηματίες που έχουν μπικικίνια, δεν μπορούν να τα επενδύσουν έτσι ώστε να έχουν αρκετό κέρδος-αυτό σημαίνει κρίση- και θα πάνε να τα επενδύσουν σε τομείς που απαραίτητους για τον κόσμο όπως πχ υγεία, παιδεία-άρχισε η Coca Cola στη Θεσσαλονίκη – ασφάλιση κλπ κλπ. Και μετά πλήρωνε μαλάκα!

Και βέβαια δεν βρίσκουν και καμιά σχεδόν αντίσταση… Γιατί μετά το ξεμπουρδέλεμα που έχει γίνει στην υγεία τον τελευταίο καιρό αν έρθει ο ιδιώτης να επενδύσει τι θα πεις; “Έλα μπας και σωθούμε ”.

Η ιστορία είναι ίδια. Ως δημόσιο ξεφτιλίζω την Ολυμπιακή και μετά την πουλάω. Κλασσικά εικονογραφημένα

Ανάπτυξη

Η …ανάπτυξη τι νομίζεις ότι θα φέρει; Για να έρθει ο άλλος να επενδύσει στην Ελλάδα θα πρέπει να έχει κάποιο κίνητρο, αλλιώς θα πάει στην Βουλγαρία,στην Ρουμανία . Γιατί; Γιατί εκεί έχει εύφορο έδαφος. Δηλαδή: Χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές (στην Ελλάδα θα πάει στο 15%) χαμηλούς μισθούς, “ευέλικτους “ εργάτες και φυσικά μια στρατιά ανέργων την οποία επικαλείται ανα πάσα ώρα και στιγμή το αφεντικό και σε λέει” αν δεν γουστάρεις περιμένουν 1 εκατομμύριο και βάλε απ’ έξω”.




Και ρωτάω: Γιατί πρέπει να μειώσω τις απαιτήσεις μου για ποιότητα ζωής, γιατί να θυσιάσω τα εργασιακά μου δικαιώματα και να κρέμομαι από τα @@ του κάθε επιχειρηματία; Γιατί να μην έχω σαν κοινωνία μια οικονομία που θα ανήκει στον λαό,θα κινείται για τον λαό και δεν θα απαιτεί από κανέναν να ρίξει στα τάρταρα τα δικαιώματά του προκειμένου να αποτελέσει εργαλείο για μια ανάπτυξη προς όφελος  μια χούφτας ανθρώπων;

Δηλαδή… Γιατί πρέπει να περιμένω από τον καπιταλιστή πότε θα του’ρθει να επενδύσει για να έχω δουλειά; Και με τι κόστος για’μένα θα έρθει να επενδύσει;

Λέω λοιπόν μήπως…

“Το ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας θα παραμείνει ανέγγιχτο”!

Το δήλωσε χτες ο επικεφαλής του «Γιούρογκρουπ», ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, με συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Κουρίρ».

Ο Γιούνκερ, μάλιστα, πρόσθεσε και κάτι που οι εγχώριοι «σωτήρες»... ξέχασαν να μας το πουν:

Οτι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και από χτες πρωθυπουργό, τον Αντώνη Σαμαρά, στον οποίο και επισήμανε - νέτα σκέτα - πως

«μπορεί να γίνει συζήτηση για χρονοδιαγράμματα αλλά όχι για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ανταγωνιστικότητα και την ουσία του προγράμματος λιτότητας».

Και μεις που νομίζαμε ότι «στην Ευρώπη φυσάει άλλος αέρας».

Πηγή: Ριζοσπάστης

Ο επικεφαλής του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ μιλώντας σε αυστριακή εφημερίδα, είπε ότι το ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας θα παραμείνει «ανέγγιχτο». Πρόσθεσε ακόμα ότι στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον πρόεδρο της ΝΔ, Α. Σαμαρά, επισήμανε ότι μπορεί να γίνει συζήτηση για χρονοδιαγράμματα, αλλά όχι για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, για την ανταγωνιστικότητα και την ουσία του προγράμματος λιτότητας και ότι τη θέση αυτή έχουν, όπως λέει, όλα τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης.

Εξίσου σαφής ήταν και ο πρόεδρος της Bundesbank (γερμανική κεντρική τράπεζα), Τζ. Βίντμαν, ο οποίος σε συνέντευξή του είπε ότι το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της Ελλάδας «είναι η βάση για τη μελλοντική βοήθεια στη χώρα». «Οι εκλογές δεν έχουν αλλάξει τίποτα αναφορικά με αυτό», πρόσθεσε και κάλεσε την Ελλάδα να φέρει ξανά σε τροχιά το πρόγραμμά της εάν η τρόικα αποφανθεί ότι έχει εκτροχιαστεί. Για την Ιταλία δήλωσε πως είναι σε καλύτερη θέση από τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης που πλήττονται από την κρίση

Διαβάστε περισσότερα

Για το εκλογικό αποτελεσμα

Ο δικός τους μονόδρομος δεν είναι και του λαού

Δεν είναι - πλέον - μυστικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκε και από συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα και συγκεκριμένα από εκείνο το τμήμα της αστικής τάξης που πόνταρε σ' αυτόν για την αναστήλωση της σοσιαλδημοκρατίας, σαν δύναμη που, σε σύγκριση και με τη ΝΔ, μπορεί καλύτερα να χειριστεί και να μανιπουλάρει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και οργή. Αλλωστε, καλύτερα απ' όλους αυτοί γνωρίζουν τι ξημερώνει στο λαό. Γνωρίζουν ότι η οργή του θα πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, αφού όπως και να διαχειριστεί το πολιτικό τους προσωπικό την κρίση που βαθαίνει, το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτή η διαχείριση θα είναι αντιλαϊκή. Από αυτή τη σκοπιά, δεν προκαλεί έκπληξη η κραυγαλέα υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ απ' τον γνωστό και μη εξαιρετέο Κουρή και τον εκδοτικό του όμιλο, με πρώτη την εφημερίδα «Αυριανή». Προσθέτοντας ένα ακόμα πρωτοσέλιδο στο ...άλμπουμ με τις εκδόσεις που αφιέρωσε εξολοκλήρου στο ΣΥΡΙΖΑ, η εφημερίδα κυκλοφόρησε το Σάββατο με τίτλο «Ο λαός αύριο βάζει τέλος στη λαίλαπα του μνημονίου που κατέστρεψε τη χώρα - ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΕΙ ΠΙΣΩ», συνοδεύοντας το πρώτο θέμα με δύο φωτογραφίες του Τσίπρα, με τα χέρια ψηλά, να χαιρετά συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Η πορεία του Κουρή και της «Αυριανής» είναι γνωστή στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, όπως και το τι είδους συμφέροντα προωθούσε κάθε φορά μέσω της εφημερίδας του. Ας το πάρουν σοβαρά υπόψη τους όσοι θέλουν να βγάλουν αντικειμενικά συμπεράσματα για το πώς εξελίσσεται και το ποιον εξυπηρετεί η αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Η στήριξη εκδοτικών συγκροτημάτων, όπως αυτό του Κουρή, στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η μαζική μετακίνηση στελεχών από το μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενδεικτικά των διεργασιών που εξελίσσονται στο παρασκήνιο και πίσω από την πλάτη του λαού.

Εν είδει σχολίου για τις εκλογές ή αλλιώς “όταν πρωτοδιάβασα την ρωμιοσύνη”

Αυτά τα δέντρα

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονταιμε λιγότερο ουρανόΑυτές οι πέτρες δε βολεύονται
κάτου από ξένα βήματα

Γιάννης Ρίτσος

Ήρθε ο Μάρτης
και μας βρήκε αθωωμένους
την ώρα που κεντούσαμε τη χαραυγή
με τα δικά μας χρώματα

Ούτε στη... «Δευτέρα Παρουσία» θα φέρουν λαϊκή ευημερία

Το άρθρο είναι από τον Ριζοσπάστη

Η «υγιής επιχειρηματικότητα», η «ανταγωνιστικότητα», η «ανόρθωση και ανασυγκρότηση της οικονομίας», η «πράσινη ανάπτυξη» είναι τα κύρια που επικαλούνται όλα τα κόμματα - πλην του ΚΚΕ - για να πείσουν το λαό, πως υπάρχει «φως στο τούνελ», πως υπάρχουν περιθώρια να ζήσει «αξιοπρεπώς». Ταυτόχρονα για όλα τα παραπάνω δεσμεύονται μέσα στα «δεσμά» της ΕΕ και με τους επιχειρηματικούς ομίλους να κάνουν κουμάντο. Εν ολίγοις, λένε, το αποτέλεσμα θα είναι και οι μεγαλοεπιχειρηματίες να είναι ευχαριστημένοι και ο λαός να ζει καλά... Και μάλιστα, όλα αυτά σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, που βαθαίνει σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση...

Δεν χρειάζονται εκτενείς περιγραφές για τη δραματική κατάσταση που ζει τα τελευταία χρόνια η πλειοψηφία του λαού, οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικρομεσαίοι αγρότες, οι λαϊκές οικογένειες. Ζουν στο πετσί τους: Την ανεργία, που θα αυξηθεί. Την ελαστική εργασία (σ.σ. μερική απασχόληση, συμβασιούχοι, εκ περιτροπής εργασία), που έχει φτάσει στο 50% της συνολικής απασχόλησης. Τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, που θα συνεχιστούν για τα «μεσαία» εισοδήματα. Τους αντεργατικούς νόμους, που κυριολεκτικά τα δίνουν όλα στους εργοδότες. Τις δημόσιες υπηρεσίες Υγείας που ολοένα συρρικνώνονται, υποβαθμίζονται και πωλούνται. Οι μικροί αγρότες ξεκληρίζονται, πωλούν σε εξευτελιστικές τιμές τα προϊόντα τους και οι καταναλωτές τα αγοράζουν πανάκριβα. Και άλλα πολλά...

Πώς θα τα αντιμετωπίσει αυτά μια κυβέρνηση που λέει ότι τα βασικά - δηλαδή όλα - θα μείνουν ως έχουν; Δεν μιλούν καν για σύγκρουση, για λαϊκό ξεσηκωμό που θα επιβάλλει κατακτήσεις. Ενδεικτικά, ορισμένα ζητήματα:

1. Πώς θα αντιμετωπιστεί η ανεργία, όταν οι επιχειρηματικοί όμιλοι ανοίγουν, κλείνουν και μεταφέρουν τις επιχειρήσεις όπως τους συμφέρει; Πρόσφατο, ανάμεσα στα πολλά, είναι το παράδειγμα της «ΣΙΔΕΝΟΡ» στη Θεσσαλονίκη (σ.σ. θυγατρική του ομίλου Στασινόπουλου, που έχει 67 επιχειρήσεις σε όλη την Ευρώπη). Σύμφωνα με πληροφορίες, εκβιάζει τους 400 εργαζόμενους να αποχωρήσουν με εθελούσιες με την απειλή πως διαφορετικά θα τους απολύσει με προειδοποίηση, χάνοντας το 50% της αποζημίωσης. Σχεδιασμός της εργοδοσίας φαίνεται να είναι το «λουκέτο» στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης και μεταφορά της παραγωγής σε άλλα εργοστάσια, σε Ελλάδα ή γειτονικές χώρες. Αντίστοιχα «στο πλαίσιο εξορθολογισμού της παραγωγής» έκλεισε μέσα στο Μάη το εργοστάσιο της «ΒΕΤ ΑΕ» (πρώην «ΙΖΟΛΑ») στη Χαλκίδα. Αυτό είναι καθόλα νόμιμο, είναι η ουσία της «ανταγωνιστικότητας» και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις και η ίδια η ΕΕ επιδοτεί επιχειρήσεις για να μεταφερθούν από μια χώρα της ΕΕ σε άλλη.

2. Οι μισθοί πείνας έχουν νομοθετηθεί στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, για να μην κλείσουν επιχειρήσεις, να μη γίνουν απολύσεις και να προσελκυστούν επενδύσεις. Αυτό από μόνο του δείχνει πως προϋπόθεση για «ανασυγκρότηση της οικονομίας» είναι η φθηνή εργασία. Γιατί και επιχειρήσεις κλείνουν και απολύσεις γίνονται, και ας μειώνονται η μισθοί. Αυτό σημαίνει κρίση. Οι όποιες επενδύσεις γίνουν θα «προσφέρουν» άθλιες εργασιακές σχέσεις. Για παράδειγμα, τα μέτρα για μισθό 511 μεικτά για τους νέους μέχρι 25 χρονών, οι ατομικές και επιχειρησιακές συμβάσεις με μειώσεις μισθών, θα καταργηθούν; Κι αν οι εργοδότες απειλούν με απολύσεις ή κλείσιμο των επιχειρήσεων δεν είναι θέμα του εργατικού κινήματος, των κλάδων, των οργανωμένων εργαζομένων να απαντήσουν αγωνιστικά;

3. Οι ελαστικές μορφές απασχόλησης είναι - σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές οδηγίες - το μέλλον του εργασιακού τοπίου στην Ευρώπη γιατί αποφέρουν μεγαλύτερη κερδοφορία και ευνοούν την ανταγωνιστικότητα. Καμία κυβέρνηση που δεν είναι σε ρήξη με την ΕΕ και τους μεγαλοεργοδότες δεν πρόκειται να τις καταργήσει, ακόμα κι αν είχε «καλές προθέσεις».

4. Ολα τα κόμματα, με εξαίρεση το ΚΚΕ, αποδέχονται το δικαίωμα των επιχειρηματιών να κάνουν επενδύσεις σε Υγεία - Πρόνοια - Φάρμακο λες και πρόκειται για οποιοδήποτε εμπόρευμα. Ετσι, δημόσια νοσοκομεία στα οποία ήδη οι εργαζόμενοι πληρώνουν και ασφαλιστικά Ταμεία αγοράζουν φάρμακα, αναλώσιμα, μηχανήματα και υπηρεσίες από τις επιχειρήσεις, από τις ιδιωτικές κλινικές κλπ, οπότε και τα δημόσια νοσοκομεία λειτουργούν σαν επιχειρήσεις και τα Ταμεία κάνουν διαρκώς περικοπές. Ασφαλισμένοι κι ασθενείς πληρώνουν και ξαναπληρώνουν για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη «ταΐζοντας» στην πραγματικότητα τους επιχειρηματικούς ομίλους αυτών των κλάδων.

5. Η ιδιωτικοποίηση των πρώην ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ) και των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς είναι υποχρεωτική κατεύθυνση της ΕΕ και έχει καταστροφικές συνέπειες για τα λαϊκά στρώματα (σ.σ. αύξηση των ατυχημάτων στους σιδηρόδρομους, ακριβές και χειρότερες υπηρεσίες, διάλυση των εργασιακών σχέσεων κ.ά.).

6. Ενώ η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει διατροφική αυτάρκεια, τα δεσμά της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της ΕΕ καθορίζουν πόσο και τι θα παράγεται, οι αγρότες ξεκληρίζονται και γίνεται εισαγωγή αγροτικών προϊόντων που μπορούν να παραχθούν εδώ. Αυτό συμπαρασύρει και άλλους κλάδους, όπως π.χ. καπνοβιομηχανία, κλωστοϋφαντουργία, ένδυση, υπόδηση κλπ. Πώς θα το λύσει μια κυβέρνηση που βάζει πάνω από όλα τα «ιερά και τα όσια» της ΕΕ;

Ο λαός πρωταγωνιστής

Το ΚΚΕ λέει την αλήθεια στο λαό γιατί είναι αδέσμευτο από επιχειρηματικούς ομίλους και τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ. Οι κομμουνιστές πολεμούν ασυμβίβαστα στη Βουλή, στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές ό,τι συνθλίβει τα λαϊκά στρώματα και τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας. Με αφετηρία τη μεγάλη αλήθεια, πως ο εργαζόμενος λαός παράγει όλον τον πλούτο που υπάρχει, κάνει πράξη το «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Οταν τα υπόλοιπα κόμματα τον τρομοκρατούν ή τον καθησυχάζουν για να μένει αμέτοχος - και άρα υποταγμένος - θεατής, το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις για να οργανωθεί και να προετοιμαστεί ο λαός. Το ΚΚΕ θέλει το λαό πρωταγωνιστή.

Το ΚΚΕ δεν έχει λείψει από κανένα μικρό ή μεγάλο λαϊκό αγώνα και μάλιστα δείχνοντας στους εργαζόμενους την προοπτική να πάρουν τον πλούτο της χώρας στα χέρια τους και να γίνει ο λαός κυρίαρχος στον τόπο του.

Ενα τέτοιο ΚΚΕ, πιο δυνατό στη Βουλή έχει ανάγκη η πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού. Αποτελεί την πιο εγγυημένη για τα συμφέροντά του κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, τη μόνη φιλολαϊκή αντιπολίτευση σε μια κυβέρνηση που θα είναι δέσμια των επιχειρηματικών συμφερόντων και του μονοπωλιακού, ιμπεριαλιστικού οργανισμού της ΕΕ. Γι' αυτό το ΚΚΕ δέχεται σφοδρή επίθεση από τα κόμματα του ευρωμονόδρομου και τα ΜΜΕ των μεγαλοεπιχειρηματιών, ότι δεν δέχεται να μπει σε μια τέτοια κυβέρνηση. Δεν του ζητούν, φυσικά, να μπει σε αυτή την κυβέρνηση για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Του ζητούν να τα απεμπολήσει και να βρωμίσει τα χέρια του σε μια αντιλαϊκή διαχείριση. Γι' αυτό τα λαϊκά στρώματα, με την οργανωμένη δράση τους, να γίνουν οι πρωταγωνιστές στην κοινωνία και με την ψήφο τους να έχουν τη δική τους ισχυρή φωνή στη Βουλή.

Τα σημερινά πρωτοσέλιδα Αυγής και Αυριανής

Kανένας αγωνιστής, αριστερός, νέος,  άνθρωπος που βασανίζεται να μη γελάσει. Απλά να σκεφτεί...
Τα σημερινά πρωτοσέλιδα της Αυγής και της Αυριανής..

από το follow Red River http://followtheredriver.blogspot.gr/2012/06/blog-post_9444.html

Οι προφητείες εκπληρώνονται

Ο αναγνώστης του Μαρξισμού γνωρίζει στοιχειωδώς πως σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης- σαν αυτή που ζούμε τώρα-το σύστημα οδηγείται αναγκαστικά στην καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, αλλά καταστρέφει πρωταρχικά και κυριολεκτικά την εργατική δύναμη, για να έχει λιγότερες απώλειες καταστροφής το κεφάλαιο, (πτώση κερδών, κλείσιμο επιχειρήσεων).

Η μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης είναι ένα φαινόμενο που προκαλείται, όχι γιατί το αφεντικό σου είναι κακό, αλλά γιατί είναι υπαρξιακή ανάγκη για το κεφάλαιο σε περίοδο κρίσης. Και πώς να το κάνουμε ρε αδέρφια; Υπάρχουν οικονομικοί νόμοι που διέπουν το καπιταλιστικό σύστημα τους οποίους δεν μπορείς να παρακάμψεις, εκτός κι αν το ανατρέψεις…

Η επιβεβαίωση της προφητείας

Διαβάζω στην  Καθημερινή: Εάν το ονομαστικό ωριαίο κόστος εργασίας αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους δείκτες για την αξιολόγηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, τότε η ελληνική οικονομία είναι σε απογείωση(…)Για την Ελλάδα δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία, ωστόσο, σύμφωνα με τους υπολογισμούς για το 3ο τρίμηνο του 2011 το μέσο ονομαστικό εργασιακό κόστος μειώθηκε κατά 7,5% (-6,5 το ωριαίο κόστος των αμοιβών και κατά -12,5% το μη μισθολογικό κόστος εργασίας). Ωστόσο, ήδη οι επιχειρησιακές συμβάσεις που κατατίθενται κατά δεκάδες κάθε ημέρα στο υπουργείο Εργασίας (έχουν υπερβεί τις 400) μπορεί να προβλέπουν δραστικές μειώσεις κόστους έως και 15% μέχρι και το 2015

Παπιο-σχόλιο:Σωωωωωώπα...

Σαν εκπλήρωση προφητείας…

Δήμοι ... πλασιέ της COCA - COLA

Η COCA - COLA εισβάλλει στα σχολεία, αξιοποιώντας το οξύτατο πρόβλημα σχολικής στέγης. Ως χορηγός, στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, η πολυεθνική, οργάνωσε ένα πρόγραμμα που το βάφτισε «ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ» και σε συνεργασία με Δήμους της Θεσσαλονίκης έστησε ένα διαγωνισμό μέσα από τον οποίο θα αναδειχθεί ένα από τα υποψήφια σχολεία που θα αναλάβει να επισκευάσει.