Πέμπτη 10 Ιουνίου 2010

Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010

Η «Νόρμα» ξανά στο Ηρώδειο, ύστερα από 42 χρόνια

Η «Νόρμα» ξανά στο Ηρώδειο, ύστερα από 42 χρόνια

Η διάσημη όπερα του Μπελίνι που συνδέθηκε με τη Μαρία Κάλλας θα παρουσιαστεί από τη Λυρική


Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010|ΤΟ ΒΗΜΑ

Μικρό μέγεθος γραμματοσειράς Μεσαίο μέγεθος γραμματοσειράς Μεγάλο μέγεθος γραμματοσειράς
Προσθήκη στο Delicious Προσθήκη στο Facebook Προσθήκη στο Newsvine Bookmark

O απαγορευμένος έρωτας, η προδοσία και το ακριβό, τελικά, τίμημα ενός «ένοχου» αισθήματος. Επάνω σε αυτούς τους άξονες επικεντρώνεται η όπερα του Βιντσέντζο Μπελίνι «Νόρμα». Από τα δημοφιλέστερα έργα του παγκόσμιου λυρικού ρεπερτορίου, αποτελεί την εφετινή συμμετοχή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο. Μισό αιώνα μετά την παρουσίασή της από την ΕΛΣ στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Κάλλας - η οποία σφράγισε ανεξίτηλα τον ρόλο- και 42 χρόνια από το ανέβασμα στο Ηρώδειο με την Ελενα Σουλιώτη, η Λυρική επιχειρεί μία ακόμη παραγωγή σε ανοικτό χώρο. Την ευθύνη της μουσικής διεύθυνσης έχει ο Λουκάς Καρυτινός , τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Σπύρος Ευαγγελάτος, τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Γιώργος Πάτσας και τους φωτισμούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος. Η υψίφωνος Δήμητρα Θεοδοσίου ερμηνεύει τον απαιτητικό ρόλο του τίτλου (σε δεύτερη διανομή, την ηρωίδα ερμηνεύει η βουλγάρα υψίφωνος Ραντοστίνα Νικολάεβα ).

Η δίπρακτη όπερα του Μπελίνι, η οποία αποτελεί γέφυρα ανάμεσα στο μπελκάντο και στον ιταλικό ρομαντισμό, βασίστηκε σε λιμπρέτο του Φ.Ρομάνι . Η Νόρμα, ιέρεια των δρυίδων στην κατεχόμενη από τους Ρωμαίους Γαλατία, έχει ερωτευτεί τον ρωμαίο ανθύπατο Πολιόνε, με τον οποίο μάλιστα έχει αποκτήσει δύο παιδιά. Ο αγαπημένος της ωστόσο στρέφει το ενδιαφέρον του προς τη νεαρή ιέρεια Ανταλτζίζα. Οταν η Νόρμα πληροφορείται την απιστία, επιχειρεί να σκοτώσει τα παιδιά της αλλά μετανιώνει. Στο μεταξύ ο Πολιόνε προσπαθεί να απαγάγει την Ανταλτζίζα. Παρακινημένη από την οργή της, η Νόρμα ξεσηκώνει τους Γαλάτες σε πόλεμο και ο ανθύπατος συλλαμβάνεται. Παρ΄ ότι έχει αποφασίσει να καταγγείλει το παράπτωμα της Ανταλτζίζα, η Νόρμα συνειδητοποιεί τη δική της ενοχή και αποκαλύπτει στους δρυίδες το δικό της όνομα. Ενωμένοι, έστω και αργά, η Νόρμα και ο Πολιόνε οδηγούνται στην πυρά αφού προηγουμένως η ιέρεια εμπιστεύεται τα παιδιά της στον πατέρα της.

«Το να τοποθετήσεις το έργο στη Γαλατία την περίοδο της ρωμαϊκής κατοχήςθα θύμιζε ίσως στους θεατές Αστερίξ και Οβελίξ» υποστηρίζει ο Σπύρος Ευαγγελάτος, εξηγώντας ότι στην προκειμένη περίπτωση η όπερα ανεβαίνει σε αφαιρετικά ιστορική περίοδο. Από την πλευρά της, η Δήμητρα Θεοδοσίου δηλώνει αναστατωμένηλόγω του μύθου της Κάλλας- αλλά και χαρούμενη: «Ελπίζω να καταφέρω να δώσω στον ρόλο ό,τι έχω και μπορώ».

ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
η Θέατρο Ηρώδου του Αττικού η Στις 12, 13, 18 και 19 Ιουνίου, στις 21.00

Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010

Βίαιη αντιπαιδαγωγική επίθεση σε εξάχρονα παιδιά

Ας πάψουν να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα «γκρίκλις» των παιδιών και τη γλωσσική πενία - την ενθαρρύνουν και την προωθούν!


Βίαιη αντιπαιδαγωγική επίθεση σε εξάχρονα παιδιά

Αγγλικά και νέες τεχνολογίες εισάγει η κυβέρνηση ως μαθήματα στην Α' Δημοτικού!

Eurokinissi

Το υπουργείο Παιδείας εισάγει το μάθημα των Αγγλικών στην Α' Δημοτικού και το μάθημα Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνίας για 2 ώρες εβδομαδιαίως σε όλες τις τάξεις, άρα και αυτό από την Α' Δημοτικού. Βάζουν παιδιά που ακόμα δεν μπορούν να μιλήσουν καλά καλά τη μητρική τους, να μάθουν μια ξένη γλώσσα! Στην πραγματικότητα, όχι μόνο δε θα μάθουν σωστά και καλά την ξένη γλώσσα, αλλά θα τους δημιουργήσουν συγχύσεις και στην εκμάθηση της μητρικής τους γλώσσας, η οποία δεν αποτελεί απλά μέσο επικοινωνίας, αλλά μέσο λόγου, δηλαδή, σκέψης. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για τη χρήση τεχνολογιών απ' την Α' Δημοτικού. Πρόκειται για έγκλημα «παιδαγωγικής», που θα αποσυντονίζει πλήρως τα παιδιά απ' τα 6 τους χρόνια.

Τα παραπάνω προκύπτουν από το πρόγραμμα που θα ισχύσει από την ερχόμενη σχολική χρονιά, για τα 800 πιλοτικά ολοήμερα δημοτικά σχολεία, που ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας. Είναι σαφές όμως ότι πρόθεση της κυβέρνησης είναι να γενικεύσει πολύ σύντομα σε όλα τα σχολεία αυτές τις απαράδεκτες πρακτικές, που αποτελούν στόχους της εκπαιδευτικής πολιτικής της ΕΕ, δηλαδή του κεφαλαίου. Και είναι αξιοσημείωτο ότι δεν υπαγορεύει η παιδαγωγική επιστήμη αυτές τις μεθόδους, αλλά πρώτα αποφασίζονται σε επίπεδο πολιτικής των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών και κατόπιν «υπαγορεύεται» στην παιδαγωγική επιστήμη να τις «στηρίξει» θεωρητικά.

Πράγματι, η κυρίαρχη αντίληψη που έχουν περάσει σε μεγάλο μέρος των γονιών είναι ότι τα παιδιά χρειάζονται από νωρίς «εφόδια», με λίγα λόγια «ό,τι μαθαίνεις καλό είναι, αφού μπορεί να σου χρειαστεί»... Μπορεί να φαίνεται, όντως, εντυπωσιακό ένα παιδί 6 χρόνων να συλλαβίζει αγγλικές λέξεις ή να χρησιμοποιεί έναν υπολογιστή καλύτερα απ' τους γονείς του, αλλά το ερώτημα που τίθεται είναι συγκεκριμένο: Βοηθιέται απ' αυτή τη διαδικασία, στο σχολείο, για την ολοκληρωμένη και υγιή διαμόρφωση της προσωπικότητάς του; Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία, όντως, είναι «σφουγγάρια» και πολύ γρήγορα μπορούν να αναπαράγουν λέξεις, κινήσεις, κτλ. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ασχολούνται με οτιδήποτε, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ηλικία τους και οι ανάγκες ανάπτυξής τους;

Το θέμα της χρήσης τεχνολογιών απ' την Α' Δημοτικού συνδέεται άμεσα με τη γενική κατεύθυνση του υπουργείου Παιδείας, για «ψηφιακό σχολείο», όπου οι επιχειρήσεις στο χώρο θα κάνουν πάρτι επενδύσεων. Και εδώ, όμως, το παιδαγωγικό έγκλημα είναι τεράστιο. Η χρήση υπολογιστών απ' την Α' Δημοτικού - και μάλιστα με μάθημα - θα απομονώσει συναισθηματικά και σωματικά το παιδί, σε μια ηλικία που η κοινωνικοποίηση είναι ένα κυρίαρχο μέσο ανάπτυξής του. Επιπλέον, ο υπολογιστής είναι ένα αφαιρετικό μέσο, το οποίο, σε αυτή την ηλικία, το παιδί μπορεί να τον κατανοήσει μόνο σαν ένα παιχνίδι. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι στις ΗΠΑ στα ακριβά και φημισμένα σχολεία χρησιμοποιούνται «παραδοσιακά» μέσα διδακτικής στις μικρές ηλικίες. Αντίθετα, στα υποβαθμισμένα σχολεία η χρήση ηλεκτρονικών μηχανημάτων κυριαρχεί.
Η πολιτική και ιδεολογική αφετηρία


Η απάντηση στις «πρωτοβουλίες» του υπουργείου Παιδείας βρίσκεται στα κείμενα της ΕΕ για την Παιδεία και εκεί μπορεί να βρεθεί και η πολιτική και ιδεολογική αφετηρία των αλλαγών που προωθούνται για το «νέο» σχολείο. Αναφέρουμε ενδεικτικά: «Σε έναν ολοένα πιο σύνθετο κόσμο, η δημιουργικότητα, η ικανότητα πλευρικής σκέψης, οι εγκάρσιες δεξιότητες και η προσαρμοστικότητα τείνουν να έχουν μεγαλύτερη αξία από συγκεκριμένους κορμούς γνώσης» (Εγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων: «Σχολεία για τον 21ο αιώνα», 11 Ιούλη 2007). Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Προτιμούν την «πλευρική σκέψη», δηλαδή τη σκέψη που δεν ακουμπά την ουσία, αλλά απλά μπορεί να διαχειριστεί «μπακαλίστικα» ορισμένα πρακτικά ζητήματα. Δεν τους ενδιαφέρει οι πολλοί να κατακτούν τον «κορμό της γνώσης», δηλαδή την κατάκτηση της γνώσης, την αφομοίωσή της και την εμβάθυνση σε αυτή.

Γι' αυτό το λόγο επιλέγουν κάποιες αναγκαίες βασικές ικανότητες για τους πολλούς, τις «περιβόητες» 8 δεξιότητες που πρέπει να εντάσσονται στα εκπαιδευτικά συστήματα. Συγκεκριμένα, πρόκειται για μια συρραφή στοιχειωδών γνώσεων, χρηστικών δεξιοτήτων: «Επικοινωνία στη μητρική γλώσσα, επικοινωνία σε ξένες γλώσσες, μαθηματική ικανότητα και βασικές ικανότητες στην επιστήμη και την τεχνολογία, ψηφιακή ικανότητα, μεταγνωστικές ικανότητες, κοινωνικές ικανότητες και ικανότητες που σχετίζονται με την ιδιότητα του πολίτη, πρωτοβουλία και επιχειρηματικότητα και πολιτισμική συνείδηση και έκφραση» (Σύσταση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου σχετικά με τις βασικές ικανότητες της διά βίου μάθησης 2006/962/ΕΚ).

Σε αυτό το πλαίσιο οι «βασικές» γνώσεις στην ξένη γλώσσα, δηλαδή τα «τουριστικά» αγγλικά, όπως και η «βασική» και χρηστική «αξιοποίηση» των νέων τεχνολογικών, είναι «απαραίτητες» για όλους. Γιατί θέλουν μια μεγάλη μάζα, φθηνού και ευέλικτου δυναμικού, που θα μπορεί να αλλάζει δουλειές και να ανταποκρίνεται σε αυτές. Οι εργαζόμενοι, πλέον, σύμφωνα με την πολιτική της ΕΕ, για την «κινητικότητα», θα ζητιανεύουν δουλειά σε όλη την Ευρώπη. Τα «κουτσά» αγγλικά και υπολογιστές είναι απαραίτητοι για όλους. Η αξιοποίηση της γνώσης ξένων γλωσσών και ουσιαστικής χρήσης της τεχνολογίας είναι για λίγους. Εξάλλου, ο μισομορφωμένος εργαζόμενος, που δεν έχει ολοκληρωμένη μόρφωση, χειραγωγείται πιο εύκολα και πείθεται ότι οι ανάγκες του συμβαδίζουν με τις ανάγκες του αφεντικού του...


Ας πάψουν να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα


Κυριακή ΚΑΜΑΡΙΝΟΥ
Δασκάλα, διευθύντρια σχολείου και Δρ. Κοινωνιολογίας

Η εισαγωγή της διδασκαλίας της αγγλικής γλώσσας από την Α' τάξη του Δημοτικού, στο όνομα των λεγόμενων, και φυσικά υπό αμφισβήτηση, διαπολιτισμικών στόχων του υπουργείου Παιδείας για το σεβασμό της «πολυμορφίας» και του «διαπολιτισμικού διαλόγου» και της «διάχυσης των πολιτισμών», στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτα περισσότερο, παρά η εφαρμογή της γλωσσολογικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στα πλαίσια της περιβόητης ευρωπαϊκής «πολυγλωσσίας», όπου το ζητούμενο είναι, από τη μια, η τεχνική επικοινωνιακή κατάρτιση σε διάφορες γλώσσες, η οποία θα έπρεπε να ξεκινά νωρίτερα και από τη στοιχειώδη εκπαίδευση και, από την άλλη, η επιβολή μιας κυρίαρχης γλώσσας πάνω στη μητρική.

Με αυτήν την έννοια προωθήθηκε - με τις γνωστές και πάλι «δημοκρατικές» διαδικασίες - η β' ξένη γλώσσα στην Ε' τάξη του Δημοτικού. Είναι φανερό. Η πολιτική αυτή αφορά τις απαιτήσεις της αγοράς όσο και την κινητικότητα των εργαζομένων στην ΕΕ. Το βάρος που δίνεται στην αγγλική γλώσσα είναι προφανές ότι προκύπτει από το γεγονός ότι αυτή είναι η πιο εμπορική σε σχέση με τις άλλες γλώσσες.

Στην περίπτωση των Αγγλικών, που θα διδάσκονται σε παιδιά της Α' και Β' Δημοτικού, τα οποία δεν έχουν ούτε στοιχειωδώς ακόμη έρθει σε επαφή με το γραπτό λόγο της μητρικής τους γλώσσας, δεν πρόκειται για παιδαγωγική αυθαιρεσία, μα για επιστημονικό ατόπημα. Η εισαγωγή της συστηματικής διδασκαλίας της ξένης γλώσσας σ' αυτήν την ηλικία δε στηρίζεται σε καμιά έρευνα.

Αντίθετα, υπάρχουν τεκμηριωμένες μελέτες για την ανάγκη ύπαρξης στέρεου γλωσσικού υπόβαθρου της μητρικής γλώσσας, προκειμένου να στηριχθεί και να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα η διδασκαλία μιας ξένης γλώσσας (Λ. Βιγκότσκι κ.ά.). Γλώσσα και σκέψη είναι αλληλένδετες αναπτυξιακές λειτουργίες κατά τη διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας, που έχουν να κάνουν με το πολιτισμικό υπόβαθρο και την ιστορία του κάθε λαού, μέσα από τη διαλεκτική σύνδεση του «σημαίνοντoς» και του «σημαινόμενου».

Στην αυγή της εδραίωσης του γραπτού λόγου του παιδιού, στην Α' τάξη, ο κίνδυνος της «σαλαμοποίησης» αυτής της διαδικασίας είναι κάτι παραπάνω από ορατός. Επομένως, καμιά αυταπάτη ότι πρόκειται για μια διαδικασία αναβάθμισης του περιεχομένου της εκπαίδευσης και πολύ περισσότερο της γλωσσικής ετοιμότητας και ευχέρειας των μαθητών/τριών. Ας πάψουν να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα «γκρίκλις» των παιδιών και τη γλωσσική πενία - την ενθαρρύνουν και την προωθούν!



Ριζοσπάστης 3 Ιουνίου 2010 σελ 13

Δευτέρα 31 Μαΐου 2010

Η Αριστερά η Δημοκρατία και το 43.9%

Ο όρος «Δημοκρατία» είναι λανθασμένος ή επί το ακριβέστερον ελλιπής, κι αυτό γιατί φτάνει να ταυτίζεται με την άναρχη κι άνευ όρων παραδοχή και επιβολή της πλειοψηφίας.

Η ετυμολογία μια λέξης καθορίζει το περιεχόμενο και τη σημασία που θα έχει ανά τους αιώνες-ορίζει το αδιαμφισβήτητο μέρος της. Στις Δημοκρατίες, αδιαμφισβήτητη είναι η εξουσία του Δήμου ∙ και σ’αυτό το σημείο μας συμφέρει να ταυτίσουμε τον Δήμο με τον λαό, για να μην μπλέξουμε με την γλωσσολογία. Αν Δημοκρατία σήμαινε μονάχα επιβολή της πλειοψηφούσας άποψης, τότε οι κοινωνίες του μουσουλμανικού κόσμου που αναγκάζουν της γυναίκες να κάνουν κλειτοριδεκτομή, επιτρέπουν γάμους μεταξύ πεντάχρονων και ενηλίκων ή καταδικάζουν τους ομοφυλόφιλους σε δημόσιο μαστίγωμα και σε καταναγκαστικά έργα είναι καθ’ όλα δημοκρατικές.

Μ’ άλλα λόγια η ετυμολογία της λέξης «Δημοκρατία» ή «Λαοκρατία» δεν εξασφαλίζει τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή την ελεύθερη διακίνηση ιδεών ή τον σεβασμό προς την μειοψηφία. Γι’ αυτό ο όρος είναι ελλιπής και το να λέμε πως ζούμε σε μια Δημοκρατική κοινωνία μπορεί να είναι μια φράση κενή.

Έννοιες σαν την Δημοκρατία εκσυγχρονίζονται. Έτσι φτάνουμε στον 21ο αιώνα να θεωρούμε πως εξ ορισμού μια κοινωνία που θέλει να λέγεται δημοκρατική πληροί ορισμένες προϋποθέσεις, όπως για παράδειγμα το δικαίωμα του καθενός να αμφισβητήσει το υπάρχον καθεστώς, τους υπάρχοντες νόμους, χωρίς να κινδυνεύει να φυλακιστεί, ακόμα κι αν η πλειοψηφία θεωρεί πως πρέπει να φυλακιστεί.

Ο Χίτλερ ων εκλεγμένος δημοκρατικά αναδείχτηκε στον μεγαλύτερο δολοφόνο του 20ου αιώνα. Συγκεκριμένα στις εκλογές του Μάρτη του 1933 συγκέντρωσε το 43.9% των ψήφων*. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω το ποσοστό των Γερμανών που ήταν υπέρ του ολοκαυτώματος .Είμαι σίγουρη ,όμως, πως υπήρχε μια ικανή μειοψηφία-μπορεί να ήταν και η πλειοψηφία,ποιος ξέρει- Γερμανών, οι οποίοι ήταν ενάντια.

Ο George Bush ο νεότερος ων εκλεγμένος δημοκρατικά ,και μάλιστα στην πιο αναπτυγμενη χώρα του κόσμου, αποφάσισε να κυρήξει πόλεμο στο Ιρακ.

Πέρα ,λοιπόν, από την ,έχουσα την συμφωνία και εύνοια της πλειοψηφίας, άποψη , η οποία εν τέλει κυριαρχεί κι επιβάλλεται , υπάρχουν απόψεις που συμμερίζονται οι μειοψηφίες . Είναι εύλογο σε κάθε συζήτηση περί Δημοκρατίας να αναφερόμαστε στις ικανές μειοψηφίες-ικανές όχι να επιβάλλονται αλλά να παρεμβαίνουν ενεργά. Ας πάρουμε μια εγχώρια ικανή μειοψηφία. Οι 121 βουλευτές που ψήφισαν «όχι» στα μέτρα της κυβέρνησης. Σ΄αυτό το σημείο δεν με απασχολούν τα εκάστοτε μικροκομματικά ή έστω βαθειά πολιτικά κίνητρα. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν 121 βουλευτές στους 300 οι οποίοι αντιπροσωπεύουν ένα κομμάτι του ελληνικού λαού που ψήφισαν «όχι». Ενδεικτικά 121 στους 300 είναι το 40,3%. Το ΠαΣοΚ κυβερνά με 43.92% Στην Ισπανία το αντίστοιχο πακέτο λιτότητας αποφασίστηκε με μια ψήφο διαφορά. Συγκεκριμένα υπέρ ψήφισαν 169 και 168 ψήφισαν κατά**.

Στις αντιπροσωπευτικές Δημοκρατίες η πλειοψηφία και η Δημοκρατία η ίδια αυτοκαθαιρούνται διαρκώς. Αν οι 172 εκπρόσωποι του ελληνικού λαού αποφασίσουν πως πρέπει να ρίξουμε το βιοτικό μας επίπεδο, τότε μάλλον ο ελληνικός λαός διάλεξε τους λάθος αντιπροσώπους (η μη αναγκαιότητα των μέτρων λιτότητας που μας επιβλήθηκαν δεν μπορεί να αναλυθεί στο πλαίσιο μιας παρέκβασης). Και πώς τα φέρνει η ζωή και διαλέγουμε-διαλέγετε- πάντα τους λάθους αντιπροσώπους...

Δεν επαφίενται όλα στην κρίση της πλειοψηφίας. Το αν θα έχω να πληρώσω την επόμενη δόση του δανείου ή το αν θα πρέπει το παιδί μου να κάνει ένα μάθημα λιγότερο προετοιμασία για τις Πανελλαδικές, λόγω έλλειψης χρημάτων, δεν υπόκειται σε καμία πλειοψηφία(υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα,αλλά θα λαικίσω επικίνδυνα) .

Θέλω να πω πως ακόμη κι αν οι αποφάσεις παίρνονται με φαινομενικά δημοκρατικές διαδικασίες και εξασφαλίζουν την συμφωνία της πλειοψηφίας, μπορεί να είναι κατά βάση και επί της ουσίας αντιδημοκρατικές- θυμηθείτε τους μουσουλμάνους.

Πώς όμως οι διαδικασίες που προάγουν την Δημοκρατία μπορεί να γίνουν εν τέλει αντιδημοκρατικές;


Ας πάμε σε μια λιγότερο –πολύ λιγότερο- ικανή μειοψηφία. Οι ιδιοκτήτες των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Όταν γίνεται απεργία στο λιμάνι ενάντια στην άρση του καμποτάζ, η οποία θα επιφέρει συνθήκες γαλέρας στα εργασιακά δικαιώματα των ναυτεργατών και φυσικά κέρδη στους πλοιοκτήτες, είναι ποτέ δυνατόν ο ΣΚΑΙ ή η Καθημερινή, που ανήκουν σε εφοπλιστή, να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των ναυτεργατών ή έστω να αμφισβητήσουν την αναγκαιότητα της άρσης του Καμποτάζ ή έστω να αναφερθούν στις επιπτώσεις την άρσης στα δικαιώματα των ναυτεργατών; Η ίδια ανίκανη μειοψηφία είναι σε θέση να παρακωλύει το νομοθετικό έργο των εκλεγμένων αντιπροσώπων του ελληνικού-και του κάθε- λαού. Όταν αυξάνουν την φορολογία στον μέσο Έλληνα, πέρα από τις διαδηλώσεις που μπορεί να κάνει, στην ουσία είναι ανίκανος να παρέμβει(όσο τουλάχιστον το κίνημα δεν ανεβαίνει). Όταν αυξάνεται η φορολογία στους μεγαλοεπιχειρηματίες μπορούν να απειλήσουν ότι θα πάρουν τα κεφάλαια και τα εργοστάσιά τους και θα φύγουν. Δηλαδή η οικονομική ανάπτυξη ολόκληρων χωρών κρατιέται όμηρος μιας χούφτας ανθρώπων. Και τι δεν παραβιάζεται, από τις θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας... Η άσκηση εξουσίας προς όφελος του λαού, η ισονομία, η επί της ουσίας άσκηση της εξουσίας από τον λαό.

Μ’ άλλα λόγια, όσοι κάθε τόσο φροντίζουν να θυμίζουν στην Αριστερά ότι είναι μειοψηφία (να σας θυμίσω πως όταν ο Παστέρ υποστήριζε πως τα μικρόβια προκαλούν αρρώστιες και όχι οι αρρώστιες μικρόβια ήταν μόνος του), στερώντας της το δικαίωμα στην διαφωνία, αντιπροσωπεύουν μια μειοψηφία πολύ μικρότερη από το 4.60 % του ΣΥΡΙΖΑ και το 7.54 % του ΚΚΕ. Επιτέλους, δεν είστε Ιερά Εξέταση κι οι Αριστεροί οι άπιστοι και το Σύνταγμα δεν είναι ο Πάπας!

Η Δημοκρατία των ΜΜΕ σταματά εκεί που αρχίζει η αμφισβήτηση του καπιταλισμού. Ακόμη κι αν η Αριστερά έχει δίκιο-που έχει- δεν υπάρχει περίπτωση κανένας Αλαφούζος και κανένας Λαμπράκης να επιτρέψουν να προβληθεί στο Βήμα ή στην Καθημερινή.

Πάντως αισιοδοξώ. Αν έχουν φτάσει να αφιερώνουν τα κύρια άρθρα και ένα ικανό ποσοστό των επιφυλλίδων τους στο ΚΚΕ ή στην ευρύτερη Αριστερά, αν έχουν φτάσει στο σημείο στην Πολωνία να ποινικοποιούν τα Κομμουνιστικά σύμβολα, αν έχουν φτάσει στο σημείο να παλεύουν να ποινικοποιήσουν και να ενοχοποιήσουν την απεργία στην συνείδηση των λαών σημαίνει πως φοβούνται.

Oυμπέρτο Εκο:

1. Δημοκρατία δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία έχει το δίκιο. Σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να κυβερνάει.

2. Δημοκρατία δεν σημαίνει ότι η μειοψηφία έχει άδικο. Σημαίνει πως, ενώ σέβεται την κυβερνητική πλειοψηφία, υψώνει δυνατά τη φωνή της κάθε φορά που νομίζει ότι η πλειοψηφία έχει άδικο (ή ακόμη χειρότερα όταν αντιτίθεται στους νόμους, την ηθική και τις αρχές της δημοκρατίας), και οφείλει να το πράττει δυναμικά, γιατί αυτή είναι η εντολή των πολιτών. Όταν η πλειοψηφία υποστηρίζει ότι έχει δίκιο και η μειοψηφία δεν αντιδράει, τότε η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο


*Πηγή:http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%A7%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%B5%CF%81_%CE%91%CE%B4%CF%8C%CE%BB%CF%86%CE%BF%CF%82

**Πηγή: http://www.apogevmatini.gr/?p=79671

Παρασκευή 28 Μαΐου 2010

Οι κραυγές ζώων κάνουν το... θρίλερ

Τα σάουντρακ του κινηµατογράφου

Πέμπτη 27 Μαίου 2010| ΤΑ ΝΕΑ

Ο ΙΓΚΟΡ Στραβίνσκι δεν είχε σε καµιά εκτίµηση την κινηµατογραφική µουσική. Για τον µεγάλο ρώσο συνθέτη τα σάουντρακ των ταινιών του Χόλιγουντ «έχουν τόση σχέση µε την υπόθεση του έργου όσο και η µουσική σε ένα εστιατόριο µε τη συζήτηση µιας παρέας σε κάποιο τραπέζι». Ο Στραβίνσκι θεωρούσε την κινηµατογραφική µουσική «πρωτόγονη και παιδική». Οπως αποκαλύπτεται τώρα, είχε δίκιο κατά το ήµισυ: επιστήµονες ανακάλυψαν ότι οι απότοµες αλλαγές που χρησιµοποιούνται στα µουσικά µοτίβα του Χόλιγουντ για να υπογραµµιστεί η ένταση στις ταινίες τρόµου, είναι παρόµοιες µε τις κραυγές οδύνης που παρατηρούνται στο ζωικό βασίλειο. Εποµένως, οι συνθέτες της κινηµατογραφικής µουσικής ανακάλυψαν άθελά τους κάτι που τροµάζει τις πιο πρωτόγονες περιοχές του εγκεφάλου µας. Η ανακάλυψη αυτή βοηθάει να καταλάβουµε γιατί η σκηνή στο ντους, στο «Ψυχώ» του Χίτσκοκ, είναι τόσο τροµακτική. Και µπορεί να έκανε τον Στραβίνσκι να αλλάξει γνώµη.

Οι κραυγές ζώων κάνουν το... θρίλερ

Η μουσική επένδυση και οι «μη γραμμικοί» ήχοι

Πέμπτη 27 Μαΐου 2010 | Το ΒΗΜΑ

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ Oι κραυγές αγωνίας και τρόμου της Τζάνετ Λι έχουν μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου, όπως και το θρίλερ του Αλφρεντ Χίτσκοκ «Ψυχώ» όπου ακούστηκαν . Οταν όμως ο Χίτσκοκ έβαζε τη μουσική επένδυση στο αριστούργημά του το 1960, είναι σχεδόν βέβαιον ότι δεν γνώριζε πως οι παράτονες μουσικές νότες που προσέθετε στην τρομακτική σκηνή της δολοφονίας στο ντους βασίζονταν στους μη αρμονικούς ήχους που βγάζουν τα άγρια ζώα όταν απειλούνται.

Αμερικανοί επιστήμονες συνέκριναν τις μουσικές πασίγνωστων ταινιών θρίλερ με ήχους ζώων και ανακάλυψαν ότι πολλές από τις τρομακτικότερες σκηνές των δημοφιλέστερων ταινιών του είδους έχουν επενδυθεί με «μουσική» η οποία επιδιώκει την ανάπλαση ουρλιαχτών μεγάλων θηλαστικών όπως οι ελέφαντες, άγριων ζώων όπως τα λιοντάρια, οι τίγρεις και οι λύκοι, αλλά και πουλιών τα οποία κρώζουν για να ξεφύγουν από έναν ξαφνικό κίνδυνο.

Οι ερευνητές μελέτησαν περισσότερα από 100 σάουντρακ ταινιών. Διεπίστωσαν ότι οι δημιουργοί τους είχαν αξιοποιήσει τη φυσική απέχθεια του ανθρώπινου εγκεφάλου προς «μη γραμμικούς» ήχους. Αυτοί οι ήχοι συναντώνται ευρέως στο ζωικό βασίλειο και συνοδεύουν την έκφραση του φόβου και του πανικού, πολλές φορές ομαδικού, στην περίπτωση π.χ. μιας κυνηγημένης αγέλης.

Οι ήχοι θεωρούνται «μη γραμμικοί» όταν είναι πολύ δυνατοί, εκτός της φυσικής μουσικής κλίμακας η οποία αποδίδεται είτε από ένα όργανο ή από τις φωνητικές χορδές.

«Ολοι γνωρίζουμε πράγματα όπως ο ρυθμός και η ένταση που χρησιμοποιούνται από τους μουσικούς για να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα και να εκμαιεύσουν συγκεκριμένα συναισθήματα. Γνωρίζουμε ότι φωνητικές χορδές πολλών ζώων, αλλά και οι ανθρώπινες, έχουν το ίδιο αποτέλεσμα» εξηγεί ο καθηγητής Ντάνιελ Μπλουμστάιν , εξελικτικός περιβαλλοντολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες.

« Το πρωτότυπο σε αυτή τη μελέτη είναι ότι αναζητούσαμε ειδικά τις μη γραμμικές ηχητικές αναλογίες οι οποίες θυμίζουν όσες παράγονται στη φύση. Ανακαλύψαμε ότι πραγματικά είναι παρούσες σε διάφορες σκηνές και ότι διαφορετικά είδη συναισθημάτων συνδέονται με διαφορετικούς τύπους μη γραμμικών αναλογιών» προσθέτει ο καθηγητής. «Οι ήχοι καθίστανται μη γραμμικοί όταν η ένταση μεγαλώνει πάνω από ένα συγκεκριμένο σημείο, όταν ο ήχος καθίσταται τραχύς και αναπηδά, δείχνοντας ότι υψώνεται πέραν της φυσιολογικής, γραμμικής κλίμακος ενός μουσικού οργάνου ή των φωνητικών χορδών» λέει. Και καταλήγει: «Φανταστείτε ένα χωνί. Φυσάτε απαλά και βγαίνει ένας ωραίος ήχος. Φυσάτε λίγο πιο δυνατά και βγαίνει ένας ωραίος αλλά πιο δυνατός ήχος. Κάποια στιγμή, όταν φυσάτε πολύ δυνατά, ο ήχος γίνεται απρόβλεπτος, θορυβώδης, παραμορφωμένος».

Ιστορική εξαίρεση πάντως στον κανόνα αυτόν ήταν η ταινία «Πουλιά» του Χίτσκοκ, όπου αντί για ήχους ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε ένα «πρωτόγονο» για τα σημερινά δεδομένα ηλεκτρονικό όργανο, αντί για ηχογραφημένες κραυγές πτηνών.

Πέμπτη 27 Μαΐου 2010

"Βρέστε μου κάτι ν'αντέχει στα φώτο φινις"

Ε ναι, λοιπόν, είναι αλήθεια! Όταν εμείς γράφαμε φιλοσοφία οι Ευρωπαίοι κάναν «ουγκ». Κι όταν εμείς είχαμε τριγλυκερίδια οι Ευρωπαίοι τρώγαν ρίζες. Γεμίστε εθνική υπερηφάνεια, Ελληναράδες μου. Τσάμπα είναι.

Ποιοι είμαστε όμως οι «εμείς»;

Μήπως η Μαρία, η Ελένη κι η Γιωργία που στήθηκαν χθες μπροστά στην TV για να τραγουδήσουν μαζί με τον Αλκαίο- δυστυχώς όχι τον Άλκη- το περιβόητο «όπα» μαζί με τους αλά Νεάρτενταλ με κάτι από «ιτιά ιτιά λουλουδιασμένη» χορευτές του;

Ή μήπως ο Μήτσος, ο Γιώργος και ο Γιάννης που σιχαίνονται τις "πουστάρες";
Μωρά μου, οι άνθρωποι- σύμβολα που καπηλεύεστε όταν υπερηφανεύεστε για την καταγωγή σας ,επειδή έτυχε να γεννηθείτε στον εδαφικό χώρο που ονομάζουμε Ελλάδα ήταν πουστάρες. I’m sooooo sorry… Εμπρός στον δρόμο του ανθρωπισμού που χάραξαν οι Αρχαίοι ημών.

‘Η μήπως οι υπόλοιποι καλοί καγαθοί πολίτες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, οι φρουροί της Δημοκρατίας που βρίσκονται στο δημόσιο αφού μετέτρεψαν την ψήφο τους σε προιόν προς πώληση; Αλήθεια ,πόση σχέση έχουν με τον Περικλή, ο οποίος υποστήριζε ότι η αξιοκρατία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της Δημοκρατίας;

Όχι, δεν είμαστε αυτοί. Δεν είναι τούτο το προφίλ του νεοέλληνα.

Οι γιαγιάδες και οι καθυστερημένοι που βλέπουνε Ανίτα Πάνια κι ακούνε Δημητρίου δεν είναι το προφίλ του νεοέλληνα. Δίπλα σ’ αυτούς υπάρχουν οι χιλιάδες επισκέπτες του Μουσείου της Ακρόπολης, υπάρχουν τα παιδιά που φεύγοντας απ’ το σχολείο μάθαν μια στάλα Ιστορία, υπάρχουν οι λεγόμενοι «ψαγμένοι» που χέστηκαν για τον Αλκαίο, τον Κιάμο και την Ειρήνη Μερκούρη (αυτή η βλαμμένη πότε θ’ αλλάξει όνομα. Ας φτιάξουμε ένα group στο facebook). Κι όλοι αυτοί δεν είναι η κουλτουροελίτ. Δεν είναι μόνο αυτοί που παρακολούθησαν τα βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου, το Φεστιβάλ Καννών, που άκουσαν και διάβασαν ό,τι κυκλοφόρησε την τελευταία βδομάδα που… που… που….(ας έρθει ένας κουλτουριάρης να με βοηθήσει εδώ).

Θα συμφωνήσω με τον Αλέξη Παπαχελά που’ γραφε στην Καθημερινή 2/5/2010:
«Αντί για τον Ελύτη και τον Σεφέρη, τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη μυθοποιήσαμε το πλαστικό και το ηδονιστικό μπουζουκοξεφάντωμα με ατέλειωτες μπουκάλες ουίσκι.(…)Στα τηλεοπτικά μας παράθυρα εκπαραθυρώσαμε τη λογική, αποθεώσαμε το κιτς(…).»

Μια ένσταση μονάχα .Η Μαρία, η Ελένη κι η Γιωργία, ο Μήτσος, ο Γιώργος και ο Γιάννης δεν έχουν καμία ευθύνη για την Λαμπίρη, την Τατιάνα και την Πάνια. Δεν ξύπνησε μια ωραία πρωία ο Ελληνικός λαός και είπε «τι να κάνω σήμερα; Ας ρίξω την ποιότητα και την αισθητική μου στα σκατά ».

Και τώρα μου’ ρθε στο μυαλό μια συμμαθήτρια που’χα στο Λύκειο. Ομολογώ πως δεν εντρύφησα ποτέ στον πολιτισμικό προσανατολισμό της οικογένειάς της, αλλά σίγουρα οι γονείς της δεν ήταν ούτε καθηγητές Πανεπιστημίου ούτε κριτικοί Τέχνης ούτε φαν του Mertens. Η εν λόγω λοιπόν ήθελε να μάθει πιάνο, λάτρευε την κλασσική μουσική και όταν άκουσε το The Death of Blue κατάλαβε πως ήταν Χατζιδάκις. Πώς ανταποκρίθηκε το ελληνικό σχολείο στη δίψα της για πολιτισμό; Μα φυσικά της έδωσε ελεύθερη πρόσβαση σε όσα cds κλασσικής μουσικής ήθελε, της παρείχε δωρεάν μαθήματα πιάνου, δωρεάν εισητήρια για το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Χαχαχαχαχα. Αστειάκι.
Θυμάμαι μια άλλη συμμαθήτρια που έτυχε να μιλάμε για Ποίηση κάποια στιγμή και μια άλλη που ενθουσιάστηκε όταν άκουσε το ost από το The Hours του Philip Glass.
Σ’ όλη αυτή την δίψα πώς απάντησε του ΥΠΕΠΘ και το ΥΠΠΟ;

Το ΥΠΠΟ –πλέον ΥΠΠΟ-Τ- απαντάει με περικοπές στα κονδύλια για τον πολιτισμό.

Η Ελλάδα της παρακμής πουλάει. Οι Κασσάνδρες μπορούν άνετα να καταστροφολογούν. Τέτοια είμαι-αγανακτησμένος-με-την-πολιτισμική-παρακμή-του-καιρού-μου-και-φρικτά-πρωτότυπος-που-τα-γράφω-όλα-αυτά κείμενα σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα! (Το άρθρο πάντως από την Κ μου άρεσε για να μην παρεξηγιόμαστε).

Προτού κατηγορήσουμε μετά βδελυγμίας ,ως άριστοι, τον παρηκμασμένο κι αμόρφωτο νεοέλληνα ∙ προτού κατηγορήσουμε την Μαρία, την Ελένη και την Γιωργία, τον Μήτσο, τον Γιώργο και τον Γιάννη που δεν ξέρουν να μας πουν ποιος έγραψε την Σονάτα του Σεληνόφωτος ή ποια ταινία πήρε τα περισσότερα βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου, ας νιώσουμε οίκτο και θυμό που καταδικάστηκαν ερήμην τους στο απτό και στο ευτελές.

Το εμπνευσμένο είναι και δύσκολο και χρονοβόρο , ενώ τραγούδια σαν το «όπα» μπορεί να παράξει αβέρτα ο μέσος τελειόφοιτος σπουδαστής ωδείου.
Και ναι, με πονάει που αντί για τον Ελύτη επιλέξαμε το μπουζουκοξεφάντωμα, αλλά ποιος λαός δεν επέλεξε το αντίστοιχο μπουζουκοξεφάντωμα αντί του αντίστοιχου Ελύτη; Και τέλος πάντων, τι το λάθος έχει το μπουζουκοξεφάντωμα, πέρα απ’το γεγονός ότι αντί να μπουζουκοξεφαντώνουμε με Μπιθικώτση- ή κάποιο λαϊκό τραγουδιστή ίδιου βεληνεκούς- μπουζουκοξεφαντώνουμε με Κιάμο;

Τις πταιει; Η εμπορευματοποίηση του πολιτισμού. Όσο η Τέχνη δεν μπορεί να γίνει κτήμα των πολλών κι όσο δίνεται η δυνατότητα κερδοφορίας στην πλάτη της , θα κυριαρχεί το φθηνό. Είναι σαν τα μπισκότα. Όσο σκοπός σου δεν είναι το να παράξεις μπισκότα για να φάει ο κόσμος, αλλά το μέγιστο δυνατό κέρδος, θα χρησιμοποιήσεις όσο το δυνατό φθηνότερο αλεύρι και όσο το δυνατόν φθηνότερη σοκολάτα. Στην Τέχνη αυτό μεταφράζεται σε Πάνο Κιάμο, Έλλη Κοκκίνου και Δέσποινα Βανδή.Δεν βρίσκω άλλον τρόπο να εξηγήσω γιατί περάσαμε από την Καρέζη στην Αλεξανδράτου,,από τον Τσιτσάνη στον Οικονομόπουλο,από τον Μαρκόπουλο στον Μακρόπουλο.


Εκείνο που δεν συγχωρώ στους πρωτομάστορες της μετριότητας, σ'αυτούς που θησαυρίζουν από την υποκουλτούρα είναι
η διάλυση των αισθητικών κριτηρίων της γενιάς μου
,
η διαστρέυλωση του ωραίου,
η εικόνα ενός εφήβου να γελάει ακούγοντας Χατζιδάκι λέγοντας"ποιος μαλάκας είναι αυτός;" ή "τον ξέρει η μάνα του;"(ΒΔΕΛΥΓΜΙΑ),
η αντικατάσταση του ρεμπέτικου από το σκυλάδικο,
η αντικατάσταση του επαναστατικού και αντικομφορμιστικού τραγουδιού από το "Καλημέρα Ελλάδα" ,
η απαξίωση προς καθε τι μεγάλο ,προς κάθε τι σπουδαίο,
η εικόνα που πρόβαλλε πριν την Eurovision ο Τριαναταφυλλόπουλος μαθητών να χειροκροτούν τον Αλκαίο για τα δεκάρια και τα εντεκάρια που έπαιρνε ως μαθητής(ΒΔΕΛΥΓΜΙΑ),
η αντικατάσταση του"δωσ'μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή" με το"γιατί δεν παντρευόμαστε να κάνουμε παιδιά"(ΒΔΕΛΥΓΜΙΑ)
η καταδίκη στο μέτριο.

Πώς το'φεραν η μοίρα και τα χρόνια να μην ακούσεις έναν ποιητή;

...Κι εγώ θρηνώ από τώρα την γενιά μου


Τρίτη 25 Μαΐου 2010

Η Αγγλία στέλνει ομοφυλόφιλη στον θάνατο;

Η ταινία της ζωής της θα τελειώσει µε εκτέλεση
Του Μartin Fletcher

Μαστίγωµα, εκτέλεση ή και τα δύο θα είναι η τιµωρία της Κιάνα Φιρούζ (αριστερά) για σκηνές όπως αυτή στην ταινία «Cul-de-sac»
Στη Βρετανία, µια οµοφυλόφιλη κοπέλα αναζητά καταφύγιο από τις ιρανικές αρχές που την καταδιώκουν εδώ και δύο χρόνια. Το αίτηµά της απορρίπτεται από το Γραφείο Μεταναστών, µε αποτέλεσµα να τη στείλουν πίσω στην ισλαµική δηµοκρατία, όπου η οµοφυλοφιλία θεωρείται έγκληµα και τιµωρείται µε θάνατο. Είναι η ηρωίδα της ταινίας «Cul-de-Sac», που έχει ξεσηκώσει την κοινή γνώµη σε Βρετανία και Ιράν. Και αυτό επειδή το σενάριο δεν επινοήθηκε από τον συγγραφέα ή τον σκηνοθέτη, αλλά είναι βγαλµένο µέσα από τη ζωή της πρωταγωνίστριας της ταινίας, Κιάνα Φιρούζ.
Το ενδεχόµενο απέλασής της στο Ιράν αντιµετωπίζει η 27χρονη ηθοποιός, όπου η τιµωρία της θα είναι µαστίγωµα, εκτέλεση ή και τα δύο. Ποιο είναι το αδίκηµα που διέπραξε; «Θα την εκτελέσουν όχι µόνον επειδή είναι οµοφυλόφιλη, αλλά και επειδή ντρόπιασε το Ισλάµ και το καθεστώς του Αχµαντινετζάντ», λένε όσοι έχουν ασχοληθεί µε την υπόθεση. «Η ταινία παρουσιάζει µια άσχηµη εικόνα των ιρανικών αρχών, γι’ αυτό και η Κιάνα Φιρούζ βρίσκεται σε κίνδυνο», λέει ένας από τους δικηγόρους της. Κάποιοι θεωρούν ότι είναι αργά για να απαρνηθεί ή να κρύψει την οµοφυλοφιλία της.
Πριν από δύο χρόνια, σε µια οµιλία του σε πανεπιστήµιο των ΗΠΑ, ο πρόεδρος Αχµαντινετζάντ δήλωσε ότι στο Ιράν δεν υπάρχουν οµοφυλόφιλοι. Σύµφωνα µε νόµο του Ισλάµ, οι γυναίκες που αποκαλύπτουν την οµοφυλοφιλία τους µαστιγώνονται δηµόσια 100 φορές. Εάν κάποια συλληφθεί πάνω από 4 φορές, τότε η τιµωρία είναι θάνατος.
Οι περιπέτειες της Κιάνα Φιρούζ µε τις ιρανικές αρχές άρχισαν πριν από δύο χρόνια, ενώ η νεαρή κοπέλα βρισκόταν στη Βρετανία για σπουδές. Ενα ντοκιµαντέρ - το οποίο σκηνοθετούσε η ίδια - µε θέµα τους οµοφυλόφιλους στην Τεχεράνη ήταν αρκετό για να βάλει φωτιά στις µυστικές υπηρεσίες του Ιράν. «Ζήτησα άσυλο από το Γραφείο Μεταναστών της Βρετανίας, αλλά δεν θέλησαν να µε βοηθήσουν. Είµαι ψυχολογικά ράκος. Δεν εξέτασαν την υπόθεσή µου µε τη σοβαρότητα που της αρµόζει», είπε η ακτιβίστρια Κιάνα Φιρούζ.
Το καθεστώς του Αχµαντινετζάντ φαίνεται να στερεί την ελευθερία και των σκηνοθετών. Δάκρυα στα µάτια της Ζιλιέτ Μπινός έφεραν οι καταγγελίες του 69χρονου ιρανού δηµιουργού Αµπάς Κιαροστάµι στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών.
Ο ίδιος θέλησε να αναφερθεί στη φυλάκιση του σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί,στην Τεχεράνη, επειδή είχε αντιδράσει ενάντια στο καθεστώς.

Από ΤΑ ΝΕΑ/ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ Τρίτη 25 Μάη 2010 σελ 16 http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4576205

Κάτι τέτοια βλέπω και αναρωτιέμαι πόσο ρευστες είναι έννοιες όπως "ανεπτυγμένος κόσμος","σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα" και "δυτικός πολιτισμός".

Η αγανάκτηση και συνάμα αποστροφή για το Ιρανικό καθεστώς είναι δεδομένη.
Ο μη σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα είναι γνωστός στις χώρες της Ανατολής.

Απαιτώ ,όμως,από την Δύση,εφόσον θέλει να λέγεται πολιτισμένη και ανεπτυγμένη και ανθρωπιστική, να πρωτοστατεί σε θέματα ανρθωπίνων δικαιωμάτων και να προστατεύει τους ανθρώπους αλλά και τον πολιτισμό-αφού η εν λόγω διώκεται για μια ταινία- από ακαραία φασιστικά καθεστώτα.

Απ'τη μια στέλνουμε στρατεύματα για να εκδημοκρατίσουν το Ιράκ κι απ'την άλλη στέλνουμε ανθρώπους στο θάνατο ή έστω στο μαστίγωμα.

Ποιος μίλησε γι'ανθρωπισμό;

Θα είμαι υπερβολική αν για το θάνατο αυτής της κοπέλας θεωρήσω ηθικό αυτουργό τους Άγγλους ιθύνοντες;

Δευτέρα 24 Μαΐου 2010

Ο νόμος ο εργάτης ο κεφαλαιοκράτης και η Σοσιαλιστική Διεθνής

Αντιφάσεις και γλωσσική σύγχυση. Αυτοί είναι οι δυο κύριοι άξονες της επιχειρηματολογίας των απολογητών του συστήματος.

Αντίφαση νούμερο 1

Αρέσκονται να μιλάν για νομιμότητα. Κι ακόμη περισσότερο να την ταυτίζουν με την ηθική. Κι όμως, η μόνη νομιμότητα που μπορούν να επικαλεστούν είναι η αστική.
Μα θα πει κάποιος, η αστική νομιμότητα είναι προϊόν πλειοψηφίας.
Αν νόμος δεν είναι το δίκιο του εργάτη- ή έστω του εργαζόμενου- τότε ποιου το δίκιο είναι νόμος; Επιτέλους, τι είναι η πλειοψηφία των Ελλήνων αν δεν είναι εργάτες ή εργαζόμενοι;

Αντίφαση νούμερο 2

Αγαπητοί κονδυλοφόροι της -φερόμενης ως πανάκειας και ηθικής -αστικής δημοκρατίας, αγαπητοί αγανακτισμένοι με τις πρακτικές του ΠΑΜΕ πολίτες, απευθύνομαι σ’εσάς. Απ’την μια καταδικάζετε σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό ως αναξιόπιστο και ανάξιο ,αφού η εκλογή του ήταν προϊόν ρουσφετιών, όπως λέτε,
κι από την άλλη οι νόμοι που θέσπισε το ίδιο αναξιόπιστο και ανάξιο πολιτικό προσωπικό είναι αδιαμφισβήτητοι και πέρα για πέρα σεβαστοί κι όποιος τολμά να τους αμφισβητήσει είναι εχθρός της Δημοκρατίας. Now it makes sense. Προσέξτε,γιατί σε λίγο δεν θα υπάρχει κανένας για σας να φωνάξει.

Γλωσσική σύγχυση νούμερο 1
Αλήθεια,όλοι ...όσοι ψηφίζουν ΠαΣοΚ στηρίζουν ναι ή όχι το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα; Έχουμε ή δεν έχουμε για πρωθυπουργό τον πρόεδρο της σοσιαλιστικής διεθνούς; Είστε τόσο ασυνεπείς και υποκριτές όσο δείχνετε αγαπητοί πασοκτζίδες ή είστε απλώς ανόητοι;

Μα αλήθεια, περίμενε κανείς ότι βγαίνοντας το ΠαΣοΚ θα προχωρούσε σε κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής; Φυσικά όχι. Απλώς κάποια στιγμή πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες και να απαιτήσουμε από τους καπηλευτές είτε της λέξης «Πατρίδα» είτε του Σοσιαλισμού είτε της Δημοκρατίας να λογοδοτήσουν κατ’ αρχάς απέναντι στον Μπαμπινιώτη.

Γλωσσική και μαθηματική ταυτόχρονα σύγχυση νούμερο 2


Είσαι στο Αιγάλεω. Μπαίνεις στο Μετρό, παίρνεις την μπλε γραμμή και κατεβαίνεις στη στάση Σύνταγμα. Εκεί βρίσκεται ένα κτίριο που ονομάζεται Βουλή των Ελλήνων. Ανοίγεις την Μπαμπινιώτη στο λήμμα «βουλή» και διαβάζεις: «Οριστική και τελεσίδικη κρίση. Ό, τι προβάλλεται ως εξαγόμενο της βούλησης και της επιθυμίας» . Δηλαδή, αγαπητοί φρουροί της Δημοκρατίας, τα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες είναι απόρροια της βούλησης των Ελλήνων...

Ακόμη, στο κοινοβούλιο, μια και έχουμε αντιπροσωπευτική δημοκρατία βρίσκονται οι αντιπρόσωποι της βούλησης των Ελλήνων. Έλα όμως, που το 43% ψήφισε ΠαΣοΚ, αλλά το 53% των βουλευτών είναι ΠαΣοΚοι.


Σχόλιο

Η οργή που υπάρχει πρέπει να διοχετευτεί στους πραγματικά υπεύθυνους. Οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί μας προσφέρουν άρτον και θεάματα στην σύγχρονη εκδοχή τους. Η φοροδιαφυγή του γιατρού στο Κολωνάκι ή τα 5.5 εκ του Βοσκόπουλου δεν είναι τίποτα μπροστά στην νομιμοποιημένη φοροδιαφυγή των βιομηχάνων και των Τραπεζιτών (ενδεικτικά αναφέρω: ο μισθωτός φορολογείται με συντελεστές 18%, 24%, 26%, 32%, όταν την ίδια ώρα ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής για τη «Γιουρομπάνκ» είναι 14%, για την «Πειραιώς» είναι 19,4%, για την «Αλφα» είναι 20% και για την «Εθνική» είναι 23%).

Μα θα μου πείτε, πως θα προσελκύσουμε επιχειρηματίες αν έχουμε μεγάλο φορολογικό συντελεστή στο κεφάλαιο;

Και θα σας απαντήσω πως είναι τουλάχιστον ανήθικο, απάνθρωπο και αντιδημοκρατικό η ανάπτυξη και η οικονομία μιας χώρας να βασίζεται στην επιλογή του εκάστοτε επιχειρηματία να επενδύσει.

Είναι αντιδημοκρατικό ολόκληροι λαοί να κρατούνται όμηροι των επιλογών μιας χούφτας καπιταλιστών.

Είναι απάνθρωπο να μας στερούν το δικαίωμα να απολαμβάνουμε την μια και μοναδική ζωή που έχουμε.

Είναι ανήθικο να ισχυρίζονται πως όλα τα παραπάνω είναι μονόδρομος και να απαιτούν νέες θυσίες.

Το σύνθημα «κλέφτες κλέφτες» όσο απευθύνεται μονάχα στους βουλευτές και όχι σε αστούς ή το σύνθημα «να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή» δεν έχει τίποτα να ζηλέψει σε αποπροσανατολισμό και ανοησία από το «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι».

Μήπως τελικά νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη;

Κυριακή 23 Μαΐου 2010

Πρόταση εξουσίας-άμεση ρεαλιστική και πάνω απ'όλα βαθιά ανθρωπιστική

Τι σημαίνει λαϊκή οικονομία;


-- Γίνεται κοινωνική λαϊκή περιουσία ο κλάδος επεξεργασίας πρώτων υλών, οι κλάδοι της μεταποίησης, η παραγωγή μηχανημάτων, η ενέργεια, οι μαζικές μεταφορές, οι τηλεπικοινωνίες, το συγκεντρωμένο εμπόριο, με στόχο όσο το δυνατόν πιο αυτοδύναμη οικονομία, μειώνοντας την εξάρτησή της από το εξωτερικό εμπόριο και τις συναλλαγές με τις καπιταλιστικές οικονομίες, τους διεθνικούς μονοπωλιακούς ομίλους σε τέτοιους κρίσιμους τομείς.
-- Κοινωνικοποιείται η γη, οι μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις στον αγροτικό τομέα, διαμορφώνονται κρατικές παραγωγικές μονάδες για την παραγωγή και επεξεργασία αγροτικών προϊόντων ως πρώτων υλών ή άμεσα καταναλώσιμων.
-- Δίπλα στα κοινωνικοποιημένα μέσα παραγωγής δημιουργείται ο παραγωγικός συνεταιρισμός για τη μικρή εμπορευματική παραγωγή στην πόλη και ο παραγωγικός συνεταιρισμός των μικρών και μεσαίων αγροτών. Οι μικροί και μεσαίοι αγρότες συμμετέχουν με βάση την κατανομή στη γη και τις ζωικές μονάδες, με την οποία εντάχθηκαν στο συνεταιρισμό.
-- Αξιοποιούνται τα νέα επιτεύγματα των τεχνολογιών και της επιστήμης, με στόχο τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, τη διεύρυνση του ελεύθερου χρόνου, ώστε να επιτυγχάνεται η ανύψωση του πολιτιστικού - μορφωτικού επιπέδου, να κατακτάται η ικανότητα ουσιαστικής συμμετοχής στον έλεγχο της διοίκησης, στους θεσμούς της εξουσίας.
-- Καταργείται κάθε είδους ιδιωτική - επιχειρηματική δραστηριότητα σε τομείς όπως η Υγεία, η Πρόνοια, η Ασφάλιση, η Παιδεία, ο Πολιτισμός, ο Αθλητισμός.
Η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής παρέχει τη μοναδική δυνατότητα να διαμορφωθεί κεντρικός σχεδιασμός για την αξιοποίηση και κατανομή όλου του ανθρώπινου δυναμικού, για να εκμηδενισθεί η ανεργία.
Αυτό το σχεδιασμό και αυτή την κατανομή δεν την κατοχυρώνει ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, αφού το κάθε μονοπώλιο μπορεί να προγραμματίσει κοντοπρόθεσμα, το πολύ μεσοπρόθεσμα, τον ατομικό του προγραμματισμό με κριτήριο το κέρδος σε συνθήκες γενικότερης καπιταλιστικής αναρχίας.
O κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας στηρίζεται στην αξιοποίηση όλων των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της Ελλάδας, που αφορούν τις ανθρώπινες ανάγκες, χωρίς ανισομέρειες και μακριά από κάθε περιορισμό που προκύπτει από τη διαπλοκή της ελληνικής οικονομίας από την ιμπεριαλιστική ΕΕ και τους διάφορους μηχανισμούς τύπου τρόικας. Εξειδικεύεται κατά κλάδο, και διακλαδώνεται κατά περιφέρεια της χώρας και κατά κατηγορία.
Οι παραγωγικοί συνεταιρισμοί συνδέονται με τον Κεντρικό Σχεδιασμό με πλάνα παραγωγής και κατανομής, πλάνα κατανάλωσης πρώτων υλών, ενέργειας, νέων μηχανημάτων και υπηρεσιών.

Υγεία - Πρόνοια - Παιδεία δωρεάν για όλους

-- Οργανώνεται από κρατικούς οργανισμούς - ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ινστιτούτα, κλπ. - η επιστημονική έρευνα, η οποία υπηρετεί τον Κεντρικό Σχεδιασμό, τη διεύθυνση της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών, με γνώμονα την ανάπτυξη της κοινωνικής ευημερίας.
-- Ολοι οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν ισότιμα, με βάση τις ανάγκες τους, ισότιμες υπηρεσίες δημόσιες και δωρεάν, Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Ασφάλισης, αναψυχής, προστασίας των παιδιών και υπερηλίκων, πολύ φτηνές υπηρεσίες (και σε ορισμένες περιπτώσεις δωρεάν) μεταφορών, τηλεπικοινωνιών, ενέργειας και ύδρευσης για λαϊκή κατανάλωση, κλπ.
-- Διαμορφώνονται κρατικές κοινωνικές υποδομές που παρέχουν υψηλής ποιότητας κοινωνικές υπηρεσίες για την κάλυψη αναγκών που σήμερα αντιμετωπίζονται από το ατομικό και οικογενειακό νοικοκυριό (π.χ., εστιατόρια σε τόπους δουλειάς, σε σχολεία).
-- Παρέχεται σε όλα τα παιδιά προσχολικής ηλικίας δημόσια και δωρεάν υποχρεωτική προσχολική αγωγή. Εξασφαλίζεται αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν γενική δωδεκάχρονη εκπαίδευση για όλους μέσα από έναν τύπο σχολείου με ενιαία δομή, πρόγραμμα, διοίκηση και λειτουργία, υλικοτεχνική υποδομή, ενιαία εκπαιδευμένο εξειδικευμένο προσωπικό. Εξασφαλίζεται αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν επαγγελματική εκπαίδευση μετά τη γενική υποχρεωτική εκπαίδευση. Εξασφαλίζεται εγγυημένη δουλειά με βάση το επιστημονικό και επαγγελματικό αντικείμενο για όλους και όλες, πριν ακόμα πάρουν το πτυχίο τους.
-- Διαμορφώνεται αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας και Πρόνοιας.
H λαϊκή οικονομία δεν είναι συμβατή με τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, όπως είναι η EE και το NATO. H λαϊκή εξουσία, ανάλογα με τις διεθνείς συνθήκες και τον περίγυρο της χώρας, θα επιδιώξει να αναπτυχθούν διακρατικές σχέσεις, με αμοιβαίο όφελος, ανάμεσα στην Ελλάδα και άλλες χώρες.
Η Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας, οικονομίας, θα επιδιώξει να αξιοποιήσει κάθε ρωγμή αντίθεσης και ανταγωνισμού ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για τη διαφύλαξη και ενίσχυση της λαϊκής εξουσίας, οικονομίας, της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

Νέοι λαϊκοί θεσμοί

Η λαϊκή εξουσία θα στηριχθεί σε λαϊκούς θεσμούς που θα γεννήσει η πάλη και η πρωτοβουλία του εργατικού - λαϊκού κινήματος, θα αναδειχθούν, κατά συνέπεια, νέοι θεσμοί.
Βάση της λαϊκής εξουσίας θα είναι οι παραγωγικές μονάδες, οι τόποι εργασίας, στους οποίους θα ασκείται και ο εργατικός και κοινωνικός έλεγχος της διεύθυνσης. Mέσα από τις παραγωγικές κοινότητες θα εκλέγονται και θα ανακαλούνται όταν πρέπει οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στα όργανα εξουσίας.
Οι συνεταιρισμένοι μικροί εμπορευματοπαραγωγοί και αγρότες κατοχυρώνονται ως σύμμαχοι της εργατικής τάξης, εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους από τα κάτω προς τα πάνω με αντίστοιχα σώματα.
Οι νέοι και οι νέες που δε βρίσκονται στην εργασία, δηλαδή σπουδαστές, φοιτητές, θα εκλέγουν τους αντιπροσώπους μέσα από τις εκπαιδευτικές μονάδες, ενώ θα αξιοποιούνται με ειδικό τρόπο οι μαζικές οργανώσεις και ειδικές υπηρεσίες, ώστε να αντιπροσωπεύονται οι μη εργαζόμενοι για ειδικούς λόγους και οι συνταξιούχοι.
Η λαϊκή εξουσία θεσμοθετεί και παίρνει πρακτικά μέτρα ώστε να εξασφαλίζεται η άσκηση του εργατικού και γενικότερα κοινωνικού ελέγχου, η ανεμπόδιστη άσκηση κριτικής σε αποφάσεις και χειρισμούς που εμποδίζουν την ανάπτυξη και ενίσχυση της λαϊκής οικονομίας. Είναι ζωτική ανάγκη να καταγγέλλονται πάσης φύσεως και προέλευσης αυθαιρεσίες, γραφειοκρατία ή άλλα αρνητικά φαινόμενα.
Εκλέγεται από τα κάτω προς τα πάνω το ανώτατο όργανο εξουσίας με μη μόνιμους και ανακλητούς εκπροσώπους, που δεν πρέπει να ξεκόβονται από την παραγωγή. Οπου χρειάζεται γίνεται απόσπαση κατά τη διάρκεια της θητείας τους ανάλογα με τις συγκεκριμένες ανάγκες. Οι αντιπρόσωποι, όπως λένε σήμερα «βουλευτές», δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο οικονομικό προνόμιο από τη συμμετοχή τους στα όργανα εξουσίας. Από το ανώτατο όργανο ορίζονται η κυβέρνηση, οι επικεφαλής των διαφόρων εκτελεστικής αρμοδιότητας τομέων (υπουργεία, διευθύνσεις, επιτροπές, κλπ.).
Διαμορφώνεται αντίστοιχο Σύνταγμα, εργατικό δίκαιο και οικογενειακό δίκαιο, που κατοχυρώνει τις νέες σχέσεις. Tο Δικαστικό Σώμα συγκροτείται από αιρετούς και ανακλητούς λαϊκούς δικαστές, καθώς και από μόνιμο δικαστικό προσωπικό, υπόλογους στους θεσμούς της εργατικής εξουσίας.
Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η πολιτική πρόταση εξουσίας του ΚΚΕ, πρόταση συσπείρωσης και συνεργασίας. Απευθύνεται στην εργατική τάξη, στους αυτοαπασχολούμενους, στη φτωχή αγροτιά, στα κινήματα της νεολαίας, των γυναικών, σε κάθε κίνημα και μορφή οργάνωσης με διάθεση αντίστασης στα μονοπώλια, στον ιμπεριαλισμό.


Ριζοσπάστης 23 Μαίου 2010

Κι αν φιμώναμε τα blogs;Μεγαλοδημοσιογράφοι vs μεγαλοbloggers

Κατ’αρχάς, δεν διατυπώνω άποψη ∙ καταθέτω προβληματισμό.

Στο ερώτημα «είναι σημαντικό το ποιος το λέει ή το τι λέει;» απαντάω πως είναι σημαντικό το ποιος το λέει. Κι αυτό για έναν πολύ απλό λόγο. Γιατί έχω δει δημοσιογράφους να λαϊκίζουν ανελέητα μπροστά στην οργή του κόσμου, ενώ επί της ουσίας στηρίζουν το εκάστοτε έργο της επιτροπής που διαχειρίζεται τα ζητήματα της αστικής τάξης (το λένε και κυβέρνηση).

Το επόμενο ερώτημα που τίθεται είναι «μπορεί να λέει ο καθένας ό, τι θέλει;».(Ξέρουμε καλά πως δεν είναι αυτό ο ορισμός της Δημοκρατίας)Και απαντώ ναι, όχι επειδή θεωρώ πως ότι ειπωθεί στον κόσμο αυτό έχει αξία να ειπωθεί, πως κάθε καρυδιάς καρύδια που διατυπώνει την μαλακία του(προσοχή αναφέρομαι σε ακραίες μαλακίες) πρέπει να ακουστεί και να επηρεάσει. Πόση σημασία και τι εμβέλεια θα δώσεις στην Χρυσή Αυγή; Επειδή όμως αδυνατώ να βρω κριτήρια βάσει των οποίων θα απαγόρευε κανείς ακραίες φασιστικές, εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις, κι επειδή στο κάτω κάτω της γραφής ,στην κοινωνία που ονειρεύομαι να στήσω δεν θα χωράνε στο μυαλό των ανθρώπων τέτοιες γελοιότητες, λέγε ό, τι γουστάρεις.

Τα ερωτήματα λοιπόν που θέλω να θέσω σε όσους τάχθηκαν ενάντια στα blogs τις τελευταίες μέρες είναι τα εξης:

Πώς είναι δυνατόν να δίνετε βήμα στους Χρυσαυγίτες, πως είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να έχουν δυνατότητα επηρεασμού και δυνατότητα δημόσιας έκφρασης μέσω εφημερίδων και διαδικτύου και την ίδια στιγμή να τάσσεστε ενάντια στο κάθε μεγάλο blog που επηρεάζει κόσμο; Ο ένας διακηρύσσει το μίσος και ο άλλος ψέματα και πολιτικολογίες -συχνά-χειρίστου είδους. Ποιος είναι χειρότερος;

Δεύτερον, γιατί ο Καψής κι ο Πρετεντέρης και η Τρέμη ή η Μακρή –που είναι και βαμμένη πράσινη ,την ζηλεύει ακόμη κι ο Πεταλωτής – να έχουν δυνατότητα επηρεασμού; Τι παραπάνω έχουν από τους bloggers;

Όταν παίρνει κανείς τον Ριζοσπάστη ή την Αυγή ή τον Δρόμο ξέρει ποιος του απευθύνεται. Ξέρει ότι διαβάζοντας τον «Ρ» θα δεχτεί ΚΚΕδικη προπαγάνδα
και διαβάζοντας την Αυγή και τον Δρόμο θα δεχτεί ΣΥΡΙΖεικη προπαγάνδα.

Όταν διαβάζεις όμως στην Καθημερινή αστειότητες, συντηρητικές κορώνες, που ταυτίζονται με τις απόψεις των εκπροσώπων της Ακροδεξιάς, για τις απεργίες του ΠΑΜΕ στο λιμάνι, έχεις υπ’ όψιν σου ότι σου απευθύνεται ένας εφοπλιστής; Έχεις υπ’ όψιν σου ότι υφίστασαι αυτό που λέμε «αστική προπαγάνδα»;

Όταν διαβάζεις τα ΝΕΑ έχεις υπ ‘όψιν σου θα δεχτείς αφενός αστική προπαγάνδα και αφετέρου ΠαΣοΚική προπαγάνδα;

Δηλαδή γιατί Γιώργος Παπαχρήστου έχει δικαίωμα σε ένα άρθρο του στα σαββατιάτικα ΝΕΑ* να συγκεντρώνει όλη την αστική προπαγάνδα ,να επηρεάζει συνειδήσεις και να πείθει κόσμο να πληρώσει τα κερατιάτικα της αστικής τάξης;
Και πάνω απ’ όλα εξ ’ονόματος ποιού του κάνει;

Άλλωστε την αντίληψη των μεγαλοδημοσιογράφων, αυτών που τρώνε τον Γκαίμπελς για πρωινό , για την δημοσιογραφία και την πλουραλισμό την βλέπουμε κάθε μέρα

1)στα πάνελς που ψάχνεις τους αριστερούς με τον μεγενθυτικό φακό,

2)στην πλειοψηφία των εφημερίδων που παλεύουν να πείσουν τον κόσμο να συνδράμει για να βγει το κεφάλαιο από την κρίση του

3) στην κάλυψη των πορειών και των διαδηλώσεων

4)στην παρέμβαση που έγινε πριν λίγες βδομάδες από εκπαιδευτικούς στο δελτίο της ΝΕΤ , την οποία παρεμπιπτόντως την πληρώνουμε εγώ κι εσύ, που οι δημοσιογράφοι που μονοπωλούν την διαμόρφωση της κοινής γνώμης πέσαν να τους φάνε

Για ποια δημοσιογραφία μιλάτε; Για ποια ελευθεροτυπία;

Από την άλλη υπάρχουν οι bloggers που νομίζουν ότι πολιτικολογούν, που αναρτούν ειδήσεις ψευδείς ,που βασίζονται σε φήμες που κάπου άκουσε το καναρίνι τους, που διατυπώνουν συχνά απόψεις επιπέδου δημοτικού. Προσωπικά είχα συναντήσει ανακριβή είδηση σε μεγάλο blog ,είχα στείλει μήνυμα στον διαχειριστή για την αποκατάσταση της αλήθειες το οποίο μήνυμα δεν ανέβηκε ποτέ. (γιατί άραγε; )

Διαβάζοντας το κείμενο δεύτερη φορά αναρωτιέμαι ακόμα κι εγώ, γιατί επικεντρώνομαι στα αρνητικά των blogs. Και μου απαντώ: μια φορά ψεύτης,πάντα ψεύτης.

Και σε τούτο το σημείο αναρωτιέμαι «ποιος το λέει;».

Γιατί αν είσαι ένας βλαμμένος που μεταδίδεις ανακριβείς ειδήσεις, κάνεις γελοία σχόλια που δείχνουν ότι σε πρώτη φάση έχεις παραπληροφορηθεί, τότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθήσω να πείσω τον κόσμο ότι είσαι βλαμμένος.

(Δεν είμαι φαν της νομιμότητας, με την έννοια ότι δεν την επικαλούμαι όταν η κουβέντα στρέφεται στην ηθική, αλλά στο κάτω κάτω ποιος είσαι ,ρε φίλε, που σκορπάς φήμες; Και το λέω επειδή έχει καεί η γούνα μου, επειδή έχω δει δηλώσεις ερμηνευμένες δήθεν λάθος, επειδή έχω δει κατάφορα ψέματα να αναρτώνται κι επειδή στο κάτω κάτω της γραφής, αν ο κάθε μαλάκας μεγαλοδημοσιογράφος διαδώσει ένα ψέμα ή συκοφαντήσει έναν βουλευτή, ξέρουμε όλοι ποιος το είπε, και ξέρει και ο υπό συκοφάντηση πολιτικός από ποιον να ζητήσει το λόγο, σε ποιον να κάνει μήνυση.)

Αν τώρα επι τούτου διαδίδεις φήμες, επί τούτου συκοφαντείς επί σκοπώ παρερμηνεύεις, επί σκοπώ δεν δημοσιεύεις το σχόλιό μου για το ψέμα που αναρτήθηκε στο blog σου, τότε επίτρεψέ μου να σου πω πως είσαι ένας καλοπληρωμένος προβοκάτορας και δεν έχω καμία όρεξη να υπερασπιστώ έναν καλοπληρωμένο προβοκάτορα.

Ναι, την ξέρουμε όλοι την ρήση του Βολταίρου περί υπεράσπισης μέχρι θανάτου του δικαιώματος να λέγεται η διαφορετική άποψη. Νομίζω πως πιο εύκολα θα υπερασπιζόμουν τα δικαιώματα ενός χρυσαυγτίτη, παρά τα δικαιώματα ενός καλοπληρωμένου προβοκάτορα blogger.

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία

*http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artid=4575930